است چون روح مكلّف از امر مولى خبر ندارد پس چگونه بتواند اين عمل را به قصد امتثال آن بجاى آورد [ قبلا در بحثى با سيّد بن زهره راجع به اين طرز استدلال و توجيه آن بحث شد ] و هو قبيح لا يصدر من الحكيم .
قوله و لكنه :
اگرچه معروف ميان اخباريين در شبهه وجوبيه همين اصل برائت و لكن از عبارات برخى از اعاظم اخباريين استفاده مىشود كه حتى در همينجا هم بايد احتياط كرد و جاى برائت نيست به عنوان شاهد دو عبارت را مىآوريم :
1 - مرحوم محدث بحرانى در مبحث اصالة الاحتياط چنين فرموده :
لا ريب در اينكه احتياط در جميع موارد شبهه امرى است بايستنى و راجح عقلا و شرعا بعد فرموده :
امّا احتياط بر دو قسم است .
الف : احتياط واجب .
ب : احتياط مستحبّ .
امّا احتياط واجب مثل كليه موارد شبهات حكميه اعمّ از شبهه وجوبيه و يا تحريميّه كه منشأ شبهه فقدان نص باشد مانند شرب توتون و دعا عند رؤية الهلال و يا منشأ شبهه اجمال نص باشد مثل امر مردّد بين وجوب و استحباب و نهى مردّد بين حرمت و كراهت و يا منشأ شبهه تعارض نصين باشد مثلا دليلى دلالت كرده بر وجوب و ديگرى بر استحباب يا دليلى دلالت كرده بر حرمت و ديگرى بر كراهت [ براى هركدام دو مثال آورديم يكى از شبهه وجوبيه و يكى تحريميه ] و اضافه كرده ايشان موارد شبهات مردّده را كه مثلا نمىدانيم آيا غناء در مراثى هم داخل در غناء حرام هست يا نه اينجا هم بايد احتياط كرد [ همانطور كه شيخ حرّ عاملى ره مىگفت ]
شرح رسائل (فارسى) — صفحة 75
مساهمون: على محمدى خراسانى
ص٧٥