و اذيّت كردن او است « صغرى »
و ايذاء قبيح است « كبرى »
پس سبّ مؤمن قبيح است « نتيجه »
و به حكم ملازمه حرام است .
و نيز سبّ مؤمن اذلال و خوار كردن او است « صغرى »
و اذلال عقلا قبيح است « كبرى »
پس سبّ مؤمن قبيح است . . .
و امّا الاجماع : حرمت سبّ مؤمن از مسائلى است كه بين المسلمين مجمع عليها است ، با اين تفاوت كه سنّى مؤمن را بگونهاى تفسير مىكند [ كسى كه شهادتين بگويد . ] ولى شيعه مىگويد : مؤمن يعنى شيعيان اثنا عشرى .
و امّا الكتاب : قرآن مىفرمايد :
وَ اجْتَنِبُوا قَوْلَ الزُّورِ
« 1 » و از مصاديق روشن قول زور و كلام باطل و بناحق همانا سبّ مؤمن است .
و امّا السنّة : روايات فراوانى در رابطه با تحريم مذمّت سبّ مؤمن وارد شده كه ذيلا به نمونههائى اشاره مىكنيم :
1 - ابى بصير ره از امام باقر عليه السّلام روايت كرده كه آن حضرت فرمود :
رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله فرموده : سباب مؤمن از فسق است ، [ كلمهء سباب يا مصدر ثلاثى مجرّد است ، بر وزن كتاب ، و يا مصدر دوّم باب مفاعله است ، ولى به معناى ثلاثى مجرّد يعنى سبّ استعمال شده ، و فسق هم يا به معناى خروج از طاعت الهى است ، چه به ارتكاب كبيره و يا اصرار بر صغيره كه خود كبيره است و چه به ارتكاب صغيره ، و يا به معناى خصوص ارتكاب كبيره و اصرار بر صغيره است و هركدام كه باشد حرام است . ]
پس از اين حديث به خوبى تحريم سبّ المؤمن استفاده مىشود . بعد
هامش
( 1 ) سورهء حج آيهء 30 .