را از رسالهء محكم و متشابه مرحوم سيد مرتضى « 1 » ره نقل كردهاند :
حديث دوّم : از چهار حديث اول كتاب ، دومين حديث از كتاب فقه الرضا است .
[ البته در اينكه كتاب مذكور مال خود امام رضا ( ع ) است يا از كتب شيخ صدوق ره است اختلاف وجود دارد و در مقدمه كتاب مذكور چاپ آستان قدس رضوى اين اختلافات بررسى شده و گويا به نظر شيخ اعظم ره اين مسلّم نبوده .
لذا فرموده : المنسوب الى مولينا الرضا ( ع ) ] امام ( ع ) به شخصى مىفرمايد :
بدان بدرستيكه : هرآنچه كه بر بندگان امر شده و مأمور به است و قوام آنان در شؤون زندگى آنها و به صلاح آنها است و چيزى جاى آن را نمىگيرد و قوام بندگان به چيز ديگر نيست از خوردنيها ، آشاميدنيها ، پوشيدنيها ، منكوحات ، مملوكات و هرآنچه را كه بندگان آن را در امور زندگى خود به كار مىگيرند همه و همه خريد و فروشش ، هبه دادنش عاريه دادنش حلال است .
و متقابلا هرآنچه كه در او فساد بوده و علت تامهء فساد داشت از چيزهايى كه خداوند ما را از آنها نهى كرده چه از جهت اكل آن منهّى باشد يا از جهت شربش يا پوشيدنش [ ابريشم مثلا ] يا نكاحش يا امساكش همه اينها خريد و فروشش حرام است از قبيل ميته و لحم الخنزير و لحوم السباع كه اكلش حرام است ، دم و خمر و . . . كه شربش حرام است .
ربا و جميع فواحش و زشتيها و . . . حرام است و ضرر براى جسم دارد و موجب فساد روح و عقل است . « 2 »
قوله : و عن دعائم :
هامش
( 1 ) رساله محكم و متشابه ص 46 .
( 2 ) فقه الإمام الرضا ص 250 .