اينشتين از آن كار دست برداشت و دكتر جساپ توسّط « مردان ناشناخته » كشته شد !
اكنون براى عظمت مسألهء راهيابى به آسمانها در عصر پيشرفتهء ظهور ، نگاهى به عظمتِ گستردگى فضا ، پهناورى آسمانها و عظمت عالمِ هستى مىاندازيم :
كهكشانها
زمين ما ، سيّارهاى است در ميان گروهى سيّارهء ديگر ، كه همه به گرد خورشيد مىگردند . قطر آن 12750 كيلومتر است و با خورشيد 150 ميليون كيلومتر فاصله دارد . در اين محدوده ، تاكنون 9 سيّاره را شناختهايم . خانوادهء خورشيد و سيّارات آن ، منظومهء شمسى يا خورشيدى را تشكيل مىدهند .
در اين منظومه ، خورشيد حركت منظّم تمام سيّارات پيرامون خود را تحت فرمان دارد ، و آنها را با سرعتهاى گوناگون ، در مدارهاى متفاوت به گرد خود مىگرداند . مدار ، خطّى است كه هر سيّاره ، در آن ، به گرد خورشيد مىگردد . يا به عبارت بهتر ، مسيرى است كه هر جرمى ، به گرد جرم ديگر مىپيمايد .
روشنايى و گرماى سيّارات منظومهء ما از خورشيد سرچشمه مىگيرد .
خورشيد بيش از يك ميليون بار از زمين ما بزرگتر است .
منظومهء خورشيدى ما ، تنها بخش بسيار كوچكى از كهكشان راه شيرى است كه با سرعتى برابر با 800 هزار كيلومتر در ساعت ، هر 230 ميليون سال يك بار به گرد مركز اين كهكشان مىگردد . فاصلهء منظومهء خورشيدى ، از خورشيد تا مركز كهكشان راه شيرى 28 هزار سال نورى است . كهكشان راه شيرى از صدها ميليارد ستاره تشكيل شده است . و خورشيد ، تنها يكى از اين