آرى ؛ در عصر شكوهمند ظهور ، امام زمان عجّل اللَّه تعالى فرجه جهان را با برهان و دليل سرشار از علم و آگاهى خواهند نمود و در سراسر گيتى مردمان جهان را از علم و آگاهى ، دانش و بينش به همراه برهان و دليل برخوردار مىسازند .
امام حسن مجتبى عليه السلام از اميرالمؤمنين عليه السلام دربارهء اين مطلبِ مهمّ مىفرمايند :
يملأ الأرض عدلًا وقسطاً وبرهاناً . « 1 »
( آن حضرت ) جهان را سرشار عدالت ، قسط و برهان مىنمايد .
در آن روزگار ، مردمان جهان راه صد ساله را يك شبه مىپيمايند و نكتههايى را كه در طول يك عمر نمىتوان آموخت در ميان چند كلمه مىيابند !
براى اين كه اشارهاى به گسترش علم و دانش در عصر آگاهى و بينش داشته باشيم سؤالى را عنوان مىكنيم :
اگر شخصى بخواهد در بحثى بسيار وسيع ، گسترده و پردامنه به تحقيق بپردازد و از تمامى نكتههاى آن درست آگاه شود ، و از نعمت وجودِ استادى كاردان در آن رشته محروم باشد و از كتاب و نوشته و موادّى كه از آنها مىتوان در آموختن آن رشته كمك گرفت ، بىبهره باشد چه ساليان طولانى و درازى را بايد به تحقيق و جستجو و كاوش بپردازد و چه مقدار بايد به تجربههاى ناكام دست يازد تا شايد سرانجام به مقدارى از آنچه مىخواسته است دست يابد ؟ !
ولى همين فرد اگر از وجود استادى دانا و ماهر برخوردار باشد كه از همهء زواياى بحثى را كه اين فرد در جستجوى آنست به خوبى آگاه باشد ، مىتواند در مدّتى كوتاه به آنچه مىخواسته است راه يابد و از آنچه در جستجوى آن بوده است آگاه شود . به بيان ديگر علم و دانش را مىتوان به دو گونه فرا گرفت :
1 - آموختن از استادى كه از آن علم بهرهمند است و در آن رشته آگاهى دارد .
هامش
( 1 ) . بحار الأنوار : 44 / 21 و 52 / 280 .