انسانهايى رهايى يافته از هلاكت ، توصيف نمودهاند و فرمودهاند : خوشا به حال كسى كه آن زمان را ببيند .
امام صادق عليه السلام دربارهء حضرت بقيّة اللَّه ارواحنا فداه مىفرمايند :
هو المفرّج للكرب عن شيعته بعد ضنك شديد وبلاء طويل وجور ، فطوبى لمن أدرك ذلك الزمان . « 1 »
او گشايشدهندهء هر سختى از شيعهء خود مىباشد ( و اين ) بعد از سختى شديد و بلاى طولانى و ستم است . پس خوشا به حال كسى كه آن زمان را درك نمايد .
آرى ؛ خوشا به حال كسى كه آن زمان را ببيند .
روزگار تكامل جهانى كه هدف از آفرينش جهان فرا رسيدن آن عصر نورانى مىباشد ، عصرى است كه مردم خداوند را به شايستگى عبادت مىكنند .
آنان بر اثر شكست نفس ، نابودى شيطان و تكامل عقل خداوند را بندگى مىنمايند و به مقام نورانى خاندان وحى عليهم السلام معرفت پيدا مىكنند .
خداوند مىفرمايد :
« وَما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنْسَ إِلّا لِيَعْبُدُونِ » « 2 » .
من جنّ و انس را نيافريدم مگر براى اين كه عبادت كنند .
در روايات عبادت و بندگى را به معرفت و آشنايى تفسير فرمودهاند .
بنابراين با فرا رسيدن آن روزگارِ سرشار از علم و معرفت ، پس از گذشت قرنهاى طولانى ، هدف خلقت و راز آفرينش تازه عملى مىشود .
در آن عصرِ بىنظير ، همهء انسانهاى جهان در راه تكامل قرار گرفته و بر اثر لمس دستان شفابخش منجى عالم بشريّت ، همهء بندگان الهى به تكامل عقلى رسيده و از وسوسههاى نفسانى و افكار شيطانى رهايى يافته و در نتيجه به مقام معرفت نايل مىشوند .
هامش
( 1 ) . كمال الدين : 647 .
( 2 ) . سورهء الذاريات ، آيهء 56 .