ابن حجر در لسان الميزان چنين مىگويد :
فأمّا غالب بن عبد اللّه فلا يعرف ، قاله العلائي ، و قال ابن حزم في « المحلّى » : غالب بن عبد اللّه مجهول . « 1 »
حاصل سخن
در ديدگاه اهل سنت آيه 40 سوره توبه فضايل و مناقب ارزشمندى را براى ابو بكر به دنبال دارد .
يك : ديدگاه اهل سنت در اين زمينه بر دو بنيان اساسى استوار است :
1 . تحليل درونى از دلالت آيه .
2 . استناد به روايات و شواهد تاريخى پيرامون آيه .
دو : اساسىترين نقاط حوزه درونى آيه عبارتند از :
الف ) ثانى اثنين : ابو بكر را همراه پيامبر به شمار مىآورد . ب ) إذ هما في الغار : اين عبارت ابو بكر را در كنار پيامبر توصيف مىكند . ج : إذ يقول لصاحبه : در اين عبارت ابو بكر صاحب پيامبر خوانده شده است . د : لا تحزن : حزن ابو بكر براى پيامبر بود نه براى خودش . ه ) إنّ اللّه معنا : پيامبر معيّت را كه معيّت خاص است به خود و ابو بكر استناد داده است . و : فأنزل اللّه سكينته عليه : سكينه و آرامش بر ابو بكر نازل شد نه بر پيامبر ، چون پيامبر نيازى به آرامش و سكينه نداشت .
سه : شواهد تاريخى كه اهل سنت بدان استشهاد كردهاند عبارتند از :
الف ) انتخاب ابو بكر براى همراهى : پيامبر ابو بكر را تنها براى همراهى انتخاب كرد كه نشانگر ايمان و صداقت راستين ابو بكر است .
ب ) عدم هجرت ابو بكر پيش از پيامبر : همه اصحاب قبل از پيامبر هجرت كردند امّا ابو بكر در آن شرايط حساس پيامبر را تنها نگذارد .
ج ) خريد مركب براى پيامبر توسط ابو بكر : ابو بكر توسط پسرش عبد الرحمن
هامش
( 1 ) . ابن حجر عسقلانى ، لسان الميزان ، ج 5 ، ص 404