تفسير كابلى (فارسى) — صفحه 423

سزاى قتل كه بر گوساله‌پرستان اجرا شد ، در حقّ آنها شرط قبول توبه شمرده شده بود : « فَتُوبُوا إِلى بارِئِكُمْ فَاقْتُلُوا أَنْفُسَكُمْ » ( البقره ) اكنون « 1 » ، مؤاخذه اخروى بر آنها باقى نماند بعد از سزاى دنيوى . در اينجا ، بيان حالت اخروى شبيه آن است كه خداى تعالى در جاى ديگر « 2 » بعد از « السَّارِقُ وَ السَّارِقَةُ فَاقْطَعُوا أَيْدِيَهُما - الاية » مىفرمايد : « فَمَنْ تابَ مِنْ بَعْدِ ظُلْمِهِ وَ أَصْلَحَ فَإِنَّ اللَّهَ يَتُوبُ عَلَيْهِ ؛ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ » . وَ لَمَّا سَكَتَ عَنْ مُوسَى الْغَضَبُ أَخَذَ الْأَلْواحَ وَ فِي نُسْخَتِها هُدىً وَ رَحْمَةٌ لِلَّذِينَ هُمْ لِرَبِّهِمْ يَرْهَبُونَ ( 154 ) وَ اخْتارَ مُوسى قَوْمَهُ سَبْعِينَ رَجُلًا لِمِيقاتِنا فَلَمَّا أَخَذَتْهُمُ الرَّجْفَةُ قالَ رَبِّ لَوْ شِئْتَ أَهْلَكْتَهُمْ مِنْ قَبْلُ وَ إِيَّايَ أَ تُهْلِكُنا و چون ساكن شد از موسى خشم ، گرفت الواح را ؛ و در مكتوب آن هدايت بود و بخشايش ، آنان را كه ايشان از پروردگار خود مىترسند . و اختيار كرد موسى از قوم خود هفتاد كس براى ميعاد ما ؛ پس وقتى كه گرفت ايشان را زلزله ، گفت موسى : اى پروردگار من ، اگر مىخواستى هلاك مىكردى ايشان را پيش از اين ، و مرا ! آيا هلاك مىكنى ما را