تفسير كابلى (فارسى) — صفحه 334

الْآياتِ لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ ( 32 ) نشانه‌ها را براى گروهى كه مىدانند . تفسير : كافّهء اشياى جهان بدان جهت آفريده شده كه انسان به طريق مناسب از آن برخوردار گردد ؛ و به عبادت ، وفا ، سپاس آفريدگار خويش - جلّ و علا - مشغول باشد . به اين لحاظ ، نعمت دنيا اصلا براى مؤمنان و مطيعان آفريده شده ؛ البتّه ، كافران نيز از آن بىبهره گذاشته نشده‌اند . آنها نيز از اعمال و تدابير خويش مفاد « 1 » اين جهان را به دست مىآرند ؛ بل ، آنگاه كه مؤمنان در نيروى ايمان و تقوى ضعيف شوند ، اين عاصيان در تكاپوى اعمال خويش ظاهرا بيشتر كامياب معلوم مىشوند كه بايد قسمتى از آن را ثمر اعمال فناپذير كفار دانست ، و قسمتى را در حقّ مؤمنان تنبيه و توبيخ : « مَنْ كانَ يُرِيدُ الْحَياةَ الدُّنْيا وَ زِينَتَها نُوَفِّ إِلَيْهِمْ أَعْمالَهُمْ فِيها وَ هُمْ فِيها لا يُبْخَسُونَ . أُولئِكَ الَّذِينَ لَيْسَ لَهُمْ فِي الْآخِرَةِ إِلَّا النَّارُ ، وَ حَبِطَ ما صَنَعُوا فِيها وَ باطِلٌ ما كانُوا يَعْمَلُونَ » ( هود ، ركوع 12 ) . البتّه نعماى آخرت مخصوص اهل ايمان است ؛ بعضى از علماء « خالِصَةً يَوْمَ الْقِيامَةِ » را چنين معنى كرده‌اند كه نعمت‌هاى دنيا خالص نيست ؛ زيرا با آن بايد بسى اندوه و غم و مشقّت را تحمّل كرد ؛ نعمت آن جهان از هر نوع كدورت خالص مىباشد . در تفسير در منثور از حضرت ابن عبّاس ( رض ) در معنى اين آيت چنين نقل كرده‌اند : نعمت‌هاى دنيا به اين صورت كه و بال آخرت نگردد ، خاص نصيب مؤمنان است ؛ امّا ، براى كافران نعمت اين جهان نسبت به كفر و حق‌ناشناسىشان عذاب و و بال مىگردد . قُلْ إِنَّما حَرَّمَ رَبِّيَ الْفَواحِشَ ما ظَهَرَ مِنْها وَ ما بَطَنَ وَ الْإِثْمَ بگو جز اين نيست كه حرام گردانيده پروردگار من بىحيائىها را ؛ آنچه علانيه باشد از آن ، و آنچه پوشيده باشد ؛ و گناه را ؛