تفسير كابلى (فارسى) — صفحه 313

قائِلُونَ ( 4 ) فَما كانَ دَعْواهُمْ إِذْ جاءَهُمْ بَأْسُنا إِلَّا أَنْ قالُوا إِنَّا كُنَّا ظالِمِينَ ( 5 ) در خواب نيمروز بودند . پس ( نبود ) همين فرياد ايشان چون بيامد به ايشان عقوبت‌ها ، مگر آنكه گفتند : هرآئينه ما ستمگار بوديم ! تفسير : آنگاه كه ظلم و عدوان ، كفر و عصيان آنها از حد گذشت ؛ در لذّات و شهوات اين جهان فرو رفتند ، و از عذاب الهى ( ج ) هيچ نينديشيدند ، و خواستند از خواب ، آسايش متلذّذ شوند ؛ ناگهان عذاب ما فرا رسيد . درين منظرهء مهلك ؛ وحشت‌زا و هنگامهء گيرودار ، همه حشمت و كبريايى خويش را فراموش كردند ؛ از چهار جهت جز فرياد « إِنَّا كُنَّا ظالِمِينَ » چيزى شنيده نمىشد . گويا ، در آن وقت بر آنها آشكار گرديد ، و به اقرار آمدند كه خدا ( ج ) و بر كسى ستم نمىكند ؛ ما خود بر خويش ظلم نموديم ! تنبيه : در فاء « فَجاءَها بَأْسُنا » مفسّران را چند قول است . غالبا « 1 » ، مترجم محقّق ( رح ) آن را تفسير و تفصيل « أَهْلَكْناها » قرار داده ؛ مثلا ، اگر گفته شود : توضّأ فغسل وجهه و ذراعيه ؛ يعنى فلان كس وضو كرد ؛ پس شست روى و دست خويش را درين مثال ، شستن رو تفصيل و تفسير وضو است ؛ همچنين ، در اينجا از بيان كيفيّت عذاب ( هلاك كردن ) تفصيل و تفسير مىشود ؛ و اللّه اعلم . فَلَنَسْئَلَنَّ الَّذِينَ أُرْسِلَ إِلَيْهِمْ وَ لَنَسْئَلَنَّ الْمُرْسَلِينَ ( 6 ) پس هرآئينه مىپرسيم كسانى را كه فرستاده شده بديشان پيغمبران ، و هرآئينه مىپرسيم فرستاده‌شدگان را .