تفسير كابلى (فارسى) — صفحه 81

إِنَّما جَزاءُ الَّذِينَ يُحارِبُونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ يَسْعَوْنَ فِي الْأَرْضِ فَساداً جز اين نيست جزاى كسانىكه جنگ مىكنند با اللّه و رسول او ، و مىشتابند در زمين به قصد فساد ؛ تفسير : نزد اكثر مفسّران مراد از بدامنى ، رهزنى و قطع طريق است ، امّا اگر الفاظ عمومى گرفته شود ، مضمون وسيع مىگردد ، و شأن نزول آيت كه در احاديث صحيحه بيان شده نيز مقتضى است كه الفاظ به‌طور عمومى باشد . « با خدا و پيغمبر وى جنگ نمودن » يا « در زمين فساد و بدامنى انگيختن » اين دو لفظ چنان است كه در آن حملات كفّار ، فتنه ، ارتداد ، رهزنى ، دزدى ، قتل ناحق و نهب ، سازشهاى مجرمانه و انتشارات مغويانه همه داخل شده مىتواند ، « 1 » و هر گناه در آن‌چنان است كه مرتكب آن به يكى از چار سزايى كه آينده ذكر مىشود ضرور « 2 » مستحق شناخته مىشود . أَنْ يُقَتَّلُوا أَوْ يُصَلَّبُوا أَوْ تُقَطَّعَ أَيْدِيهِمْ وَ أَرْجُلُهُمْ مِنْ خِلافٍ آنگه كشته شوند ، يا به دار كرده شوند ، يا بريده شود دست‌هايشان و پاهاى ايشان بر خلاف ؛ تفسير : دست راست و پاى چپ . أَوْ يُنْفَوْا مِنَ الْأَرْضِ يا دور كرده شوند از زمين ؛