قُلْ آمَنَّا بِاللَّهِ وَ ما أُنْزِلَ عَلَيْنا وَ ما أُنْزِلَ عَلى إِبْراهِيمَ وَ إِسْماعِيلَ وَ إِسْحاقَ وَ يَعْقُوبَ وَ الْأَسْباطِ وَ ما أُوتِيَ مُوسى وَ عِيسى وَ النَّبِيُّونَ مِنْ رَبِّهِمْ لا نُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِنْهُمْ وَ نَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ
( 84 )
بگو : ايمان آورديم به اللّه ، و به آنچه فرستاده شده بر ما و آنچه فرستاده شده بر ابراهيم و اسمعيل ، و اسحق و يعقوب ، و بر اولاد او ، و آنچه داده شده موسى و عيسى را ، و پيغمبران را از جانب پروردگارشان ؛ فرق نمىكنيم ميان يكى از ايشان ؛ و ما او را فرمانبريم .
تفسير : هرچه و در هر وقتى كه فرود آمده ، و به هر پيغمبرى كه داده شده ، همه را بلاتفريق ، راست و حق مىشناسيم . اين روش مسلمان مطيع نيست كه از انبياى الهى ( ج ) برخى را بپذيرد ، و برخى را انكار كند . گويا ، در آخر ، به ذكر
« نَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ »
حقيقت اسلام را نمايان كرد ، و تنبيه فرمود كه اسلام تكذيب پيغمبران حقيقت و كتب آسمانى را جايز نمىشمارد . در اسلام ، چنان كه انكار قرآنو پيغمبر عربى كفر است ، به انكار هر يك انبياء و كتب سماوى نيز انسان كافر مىشود . واقعا ، شايان شأن پيغمبر آخر الزّمان آن است كه انبياء و كتب سابقه را تصديق كند ، و اقوامى را كه بر آنها نذير و هادى محلّى فرود مىآمد ، راهى نمايد كه تحت