بخش دوم - تمسّك جستن ، مصونيّت است
اوّل - حقايق تمسّك جويى :
به محض آنكه انسان ، رنگ ايمان بپذيرد اين رنگ ، در تمامى رفتار او بازتاب مىيابد ، و ايمان به خدا محور حركت او مىگردد ، و لذا از آنجا حركت نمىكند ، مگر آنكه به سوى آن بازگردد ، زيرا آن پايگاه جنبش او ، جايگاه آرامش روان ، و نشانهء هدايت و شناخت اوست .
اعتصام و تمسّك جستن به خدا هنگام اختلاف هوا و هوسها و هنگام دشواريها از بارزترين نشانههاى ايمان است . پس هرگاه جامعهاى به هنگام ظهور شرايط ناهمسو و رويارويى با ستيزهها ، بر محور انگيزش ايمانى به خدا و رسالت ، حركت كند ، بدان كه اين جامعه ، جامعهاى با ايمان راست و درست است .
« ايمان » در يك كلمه ، پناهگاه انسان به هنگام شدّت و سختى و گرفتارى است و همان تمسّك جستن و اعتصام به خداست .
الف - از همين جا در پايان سورهء حجّ ، قرآن كريم نشانههاى جامعهء مسلمان را آشكار مىكند و ما را به تمسّك جستن و اعتصام به خدا ياد مىآورد . اينك بيائيد دراين آيه با ژرفانديشىِ بيشترى تدبّر كنيم :
مِّلَّةَ أَبِيكُمْ إِبْرَاهِيمَ هُوَ سَمَّاكُمُ الْمُسْلِمِينَ مِن قَبْلُ وَفِي هذَا لِيَكُونَ الرَّسُولُ شَهِيداً عَلَيْكُمْ وَتَكُونُوا شُهَدَاءَ عَلَى النَّاسِ فَأَقِيمُوا الصَّلَاةَ وَآتُوا الزَّكَاةَ وَاعْتَصِمُوا بِاللَّهِ هُوَ مَوْلَاكُمْ