معلوم مىشود كه در خانه مستقل و دور از مرد سكنى دادن صحيح نيست ، « من » براى بعضيت است .
در جوامع فرموده : « اسكنوهن من حيث سكنتم اي بعض مكان سكناكم » « لتضيقوا » بيان « لا تضاروهن » است يعنى آزارشان ندهيد بدان طريق كه سكنى و نفقه بر آنها تنگ بگيريد .
وَ إِنْ كُنَّ أُولاتِ حَمْلٍ فَأَنْفِقُوا عَلَيْهِنَّ حَتَّى يَضَعْنَ حَمْلَهُنَّ
چون تمام عده با وضع حمل است ، تا وضع حمل مخارج زن بر عهدهء مرد است .
فَإِنْ أَرْضَعْنَ لَكُمْ فَآتُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ وَ أْتَمِرُوا بَيْنَكُمْ بِمَعْرُوفٍ
يعنى اگر بعد از وضع حمل خواستند به بچه شير بدهند پول شير را به آنها بدهيد
وَ أْتَمِرُوا
خطاب به زن و مرد است يعنى در بارهء شير دادن به طور متعارف مشورت كنيد تا مرد در اثر كثرت اجرت و زن در اثر نقص آن و بچه در اثر كم شدن مدت رضاع متضرر نشوند .
وَ إِنْ تَعاسَرْتُمْ فَسَتُرْضِعُ لَهُ أُخْرى
مفاعله بين الاثنين است و آن اينكه يكى ديگرى را به عسرت وا دارد يعنى زن آن قدر زياد بخواهد كه مرد به عسرت افتد يا مرد به قدرى كم دهد كه زن به عسرت افتد در اين صورت كه توافق حاصل نشد زن ديگرى به طفل شير مىدهد يعنى زن ديگرى را اجير مىگيرند .
7 -
لِيُنْفِقْ ذُو سَعَةٍ مِنْ سَعَتِهِ وَ مَنْ قُدِرَ عَلَيْهِ رِزْقُهُ فَلْيُنْفِقْ مِمَّا آتاهُ اللَّهُ
اين آيه ظاهرا مربوط است به اجرت شير و تعاسر و اجير كردن مرضعهء ديگر است ، يعنى اين دستور براى آنست كه : ثروتمند به طور آسان اجرت بدهد