به طور دسته جمعى است ، يعنى امتى را بعد از امتى از روى زمين برمىداريم ،
وَ لِكُلِّ أُمَّةٍ أَجَلٌ فَإِذا جاءَ أَجَلُهُمْ لا يَسْتَأْخِرُونَ ساعَةً وَ لا يَسْتَقْدِمُونَ
اعراف / 34 ، بقيهء كلام در سورهء رعد آيهء 41 ديده شود .
45 -
قُلْ إِنَّما أُنْذِرُكُمْ بِالْوَحْيِ وَ لا يَسْمَعُ الصُّمُّ الدُّعاءَ إِذا ما يُنْذَرُونَ
اين آيه مىگويد : اشكال در دين من نيست كه قبول نمىكنيد ، بلكه اشكال در شما است كه گوش شنوا نداريد ، عناد و لجاجت گوش شما را كر نموده است ، من شما را با وحى آسمانى انذار مىكنم ، در آن نقضى نمىتواند وجود داشته باشد ، اما انسانهاى ناشنوا موقع انذار ، دعوت را نمىشنوند .
46 -
وَ لَئِنْ مَسَّتْهُمْ نَفْحَةٌ مِنْ عَذابِ رَبِّكَ لَيَقُولُنَّ يا وَيْلَنا إِنَّا كُنَّا ظالِمِينَ
.
اين آيه حاكى است كه آنها فقط پس از رسيدن عذاب بيدار مىشوند و اقرار به ظلم مىكنند ولى آن وقت فائدهاى به حالشان ندارد ، نظير :
فَلا يُؤْمِنُوا حَتَّى يَرَوُا الْعَذابَ الْأَلِيمَ
يونس / 88 .
47 -
وَ نَضَعُ الْمَوازِينَ الْقِسْطَ لِيَوْمِ الْقِيامَةِ فَلا تُظْلَمُ نَفْسٌ شَيْئاً وَ إِنْ كانَ مِثْقالَ حَبَّةٍ مِنْ خَرْدَلٍ أَتَيْنا بِها وَ كَفى بِنا حاسِبِينَ .
اين آيه اشاره به دقت حسابرس در روز قيامت است « القسط » وصف موازين است و تقدير آن « ذوات القسط » مىباشد ، فاعل « كان » عمل است كه از موازين فهميده مىشود ، يعنى اگر عمل انسان به وزن دانهء خردل هم باشد آن را خواهيم آورد ، على هذا هيچ كسى مظلوم نخواهد شد ، نه نيكوكاران در رابطه با كم شدن پاداش و نه بدكاران در رابطه با اضافه شدن كيفر . در سوره اعراف ذيل آيهء
وَ الْوَزْنُ يَوْمَئِذٍ الْحَقُّ
/ 8 دربارهء توزين اعمال به طور مفصل صحبت شده است .