كه وعدهء عذاب را مسخره مىكنند همان سرنوشت را خواهند داشت .
42 -
قُلْ مَنْ يَكْلَؤُكُمْ بِاللَّيْلِ وَ النَّهارِ مِنَ الرَّحْمنِ بَلْ هُمْ عَنْ ذِكْرِ رَبِّهِمْ مُعْرِضُونَ
.
يعنى اگر خدا بخواهد عذابتان كند هيچ كس نمىتواند شما را در شب و روز از عذاب خدا حفظ كند .
آرى كسى حفظ نتواند كرد ولى آنها از تذكر و نصيحت پروردگارشان روگردانند ، مىتواند منظور از « ذكر » قرآن باشد .
43 -
أَمْ لَهُمْ آلِهَةٌ تَمْنَعُهُمْ مِنْ دُونِنا لا يَسْتَطِيعُونَ نَصْرَ أَنْفُسِهِمْ وَ لا هُمْ مِنَّا يُصْحَبُونَ
.
يعنى : مشركان جز ما خدايى ندارند كه آنها را از عذاب ما ، مانع شوند .
لفظ
تَمْنَعُهُمْ - مِنْ دُونِنا
هر دو وصف « آلهه » است ، آن گاه در جواب اين سخن فرموده : آنها خدايانى ندارند كه از عذاب ما منع كنند زيرا كه خدايان آنها يكديگر را نتوانند كمك كنند و از ما نيز يارى كرده نميشوند ، پس چطور مىتوانند مشركان را از عذاب ما ، مانع شوند ؟
44 -
بَلْ مَتَّعْنا هؤُلاءِ وَ آباءَهُمْ حَتَّى طالَ عَلَيْهِمُ الْعُمُرُ أَ فَلا يَرَوْنَ أَنَّا نَأْتِي الْأَرْضَ نَنْقُصُها مِنْ أَطْرافِها أَ فَهُمُ الْغالِبُونَ
.
يعنى : جز ما خدايانى ندارند بلكه علّت طغيان و عصيان آنها ، آنست كه اينها و پدرانشان را مدت زيادى نعمت داديم ، زندگى مرفّه مغرورشان نمود ، ولى بايد متوجه باشند كه دستور ما پيوسته به زمين مىآيد و گروهى را از بين مىبريم ، اين مشركان نيز دچار چنين سرنوشتى خواهند شد كه آنها بر مقدرات ما غلبه نتوانند كرد ، منظور از
نَأْتِي الْأَرْضَ نَنْقُصُها . . .
هلاك شدن مردم