آنان كه در راه خدا پول خرج مىكنند و يا اعمال ديگرى انجام مىدهند آثارى كه در دنيا و آخرت بر آنها مترتب است هزاران بار بيش از اعمال است . ناگفته نماند : معنى آيه اعم است ولى مورد آن ظاهرا فقط صرف مال در راه جهاد مىباشد .
وَ اللَّهُ يَقْبِضُ وَ يَبْصُطُ وَ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ
.
يعنى از انفاق و كم شدن مال نترسيد كه تنگ گرفتن و وسعت دادن در دست خداست وانگهى بسوى خدا برمىگرديد ، انفاق كننده پاداش خود را مىيابد و بخيل حسرت مىبرد .
نكتهها
در « المنار » جملهء
« مُوتُوا ثُمَّ أَحْياهُمْ »
را از معناى ظاهرى آن خارج كرده و گفته : معناى موت آنست كه دشمن بر آنها فشار آورد ، نيرو و استقلالشان را از بين برد تا جايى كه امت به حساب نمىآمدند ، معناى زنده شدن آنست كه استقلال به آنها برگشت .
منشأ اين تأويل ظاهرا ترس از افكار زمان و يا عدم تحليل علمى آنست ، ولى اين تأويل كاملا بر خلاف ظاهر است درست است كه ما از تحليل علمى چيزهايى از قبيل اژدها شدن عصا شكافتن دريا ، نسوختن ابراهيم عليه السّلام در آتش ، عاجزيم اما اينها از قدرت خدا كه زمام علل و عوامل طبيعت در دست اوست بعيد نمىباشد ، خدا در مقابل نظامات خلقت دست بسته نيست بهتر است ظواهر اين گونه آيات را در نظر بگيريم و از انكار مردم نترسيم و آن گاه آنها را نمونهاى از رجعت و قيامت بدانيم تا مفاهيم اسلامى باذهان مردم مأنوستر باشد .