الف : حرمت رشوه نسبت به رشوه دهنده و رشوه گيرنده در صورتى است كه اين كار براى اتلاف اموال و تضييع حقوق مردم باشد اين همان است كه از رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله نقل شده :
« لعن اللَّه الراشى و المرتشى و الماشى بينهما » « 1 »
خدا از رحمت خود دور كرده رشوه دهنده و رشوه گيرنده و واسطه در رشوهخوارى را . و حضرت صادق عليه السّلام فرموده :
« الرشا فى الحكم هو الكفر باللّه « 2 »
رشوه گرفتن در قضاوت انكار خداست .
ولى رشوه دادن براى رسيدن به حق قانونى بر رشوه دهنده جايز و برگيرنده حرام است چنان كه فقهاء فتوى دادهاند .
ب : اموالى كه از طريق چنين دادگاهها به دست مىآيد حرام است و حكم قاضى رشوه خوار ، مال ديگران را بر انسان حلال نمىكند ، حتى اگر قاضى عادل و شرعى در حكم خود اشتباه كرده و به نفع كسى رأى بدهد مال بر تصاحب كننده با علم به واقع ، حرام است .
ج : در اين حكم صلاح افراد و جوامع بشرى در نظر گرفته شده ، فكر كنيد قضاوتهاى باطل و حكمهايى كه در اثر رد و بدل شدن رشوهها صادر مىشود چه بلاهايى بر جامعه بشرى وارد كرده و مىكند .
189 -
يَسْئَلُونَكَ عَنِ الْأَهِلَّةِ قُلْ هِيَ مَواقِيتُ لِلنَّاسِ وَ الْحَجِّ
.
لفظ أهلّه نشان مىدهد كه سؤال از هلالها بوده يعنى هلال بودن ماه و به تدريج بزرگ شدن و باز بعد از چندى به صورت هلال ظاهر شدن چه فايده و چه حكمتى دارد ؟ در جواب فرموده : آنها وقتهايند براى مردم و اوقاتند براى حج . يعنى هلالها نشان دهنده اوقاتند .
هامش
( 1 ) - سفينة البحار « رشا » .
( 2 ) - كافى ج 7 / 409 كتاب القضاء .