قرشيا » . بلى خداوند نظر به باطن و قلب دارد نه به ظاهر ، فرداى قيامت يَوْمَ تُبْلَى السَّرائِرُ ( سوره طارق آيه 9 ) . « ان اللَّه ينظر بقلوبكم لا باعمالكم » در خبر است . لذا حضرت نوح مىفرمايد . قالَ وَ ما عِلْمِي بِما كانُوا يَعْمَلُونَ من خبر از باطن آنها ندارم و اينكه چه مىكنند . فقط مأمور به ظاهر هستم . ( إِنْ حِسابُهُمْ إِلَّا عَلى رَبِّي لَوْ تَشْعُرُونَ ) امر آنها با پروردگار من است . خود مىداند با آنها چه نحوه حساب كند ، نامه عمل دارند ، شهود روز قيامت هستند . اعضاء و جوارح به زبان مىآيند و شهادت مىدهند با اينكه علم خودش كافى است ولى براى اينكه بر خود انسان و ديگران هم مكشوف شود . دستگاه حساب و ميزان و تطاير كتب و شهود قرار داده ولى كفار كه منكر معاد هستند ، شعور و ادراك ندارند . ( وَ ما أَنَا بِطارِدِ الْمُؤْمِنِينَ ) بلكه نمىتوانم طرد كنم ، مسئول پروردگار مىشوم . ( إِنْ أَنَا إِلَّا نَذِيرٌ مُبِينٌ ) وظيفه من انذار است از روى دليل واضح و برهان قاطع و حجت تام روشن .
[ سوره الشعراء ( 26 ) : آيه 116 ]
قالُوا لَئِنْ لَمْ تَنْتَهِ يا نُوحُ لَتَكُونَنَّ مِنَ الْمَرْجُومِينَ ( 116 ) گفتند قوم كه هر آينه اگر دست بر ندارى از اين دعوت اى نوح . هر آينه البته مىباشى از سنگسار شدگان . كه گفتند آن قدر سنگ بر او مىزدند كه ضجه و ناله مىكرد و از اين جهت او را نوح ناميدند و گفتند پانصد سال براى اينكه قومش به ضلالت بودند نياحه مىكرد و رجم در شريعت مطهره حد زنا محصنه است كه مرد زن دار برود زنا كند يا زن شوهردار برود زنا دهد . ولى هر چه اذيت ديد از قوم ، دست از دعوت بر نداشت تا موقعى كه خطاب رسيد : وَ أُوحِيَ إِلى نُوحٍ أَنَّهُ لَنْ يُؤْمِنَ مِنْ قَوْمِكَ إِلَّا مَنْ قَدْ آمَنَ فَلا تَبْتَئِسْ بِما كانُوا يَفْعَلُونَ ( سوره هود آيه 36 ) . ابتئاس اندوه است يعنى اندوهگين مباش . پس از اينكه مأيوس شد از ايمان آنها در مقام نفرين به آنها بر آمد كه خداوند دفع شر آنها را از نوح و مؤمنين به او بكند . عرض كرد :