( 2 ) اينكه احدى نيست كه اين آتش را افروخته باشد .
( 3 ) صدا از درخت بصداى بلند كه تعبير به نودي ندا باشد تعبير فرموده .
( 4 ) اينكه موسى را مىشناسد و او را باسم ندا ميدهد كه ميفرمايد (
فَلَمَّا أَتاها نُودِيَ يا مُوسى
) .
[ سوره طه ( 20 ) : آيه 12 ]
إِنِّي أَنَا رَبُّكَ فَاخْلَعْ نَعْلَيْكَ إِنَّكَ بِالْوادِ الْمُقَدَّسِ طُوىً ( 12 )
محققا من خود پروردگار تو هستم پس بيرون كن نعلين خود را بدرستى كه تو بوادى مقدّسى هستى كه نام او طوى است .
(
إِنِّي أَنَا رَبُّكَ
) با سه تاكيد ان و تكرار متكلم انّى انا و جمله اسميه ربك رب تربيت كننده كه مربى بكسر باشد ترا كه مربى بفتح باشد و اطلاق بر مالك هم مىشود مىگويى ربّ الدار و رب الاهل خداوند مالك كل است (
لِلَّهِ مُلْكُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ
) خالق آنها موجد آنها نگهبان آنها تربيت كننده آنها است .
(
فَاخْلَعْ نَعْلَيْكَ
) يك نوع تواضع است كه انسان در اماكن متبركه مثل مساجد و اعتاب ائمه اطهار و حضور بزرگان خلع نعلين كند و حافيا برود ماشيا و شايد تأويلش قطع علاقه زن و فرزند باشد .
(
إِنَّكَ بِالْوادِ الْمُقَدَّسِ
) قدس خالى از عيب و نقص است مىگويى سبوح قدوس و انسان تارك معاصى را مقدّس ميشمارى و اراضى كه خالى از كثافات باشد و روى او معاصى نشده باشد و خار و خس در او روئيده نشده باشد و بركات الهى در او نازل شده باشد مقدس است .
(
طُوىً
) وادى است كه فعلا بيت المقدس نام نهادهاند .