مختص به خدا است و شيعه در حقّ نبىّ و ائمه قائلند .
و جواب اينكه شيعه قائل است به اينكه علم غيب مختص به خدا است و نبىّ و امام آنچه ميدانند بوحى الهى است كه او به آنها خبر داده و اين مطابق صريح قرآن است ميفرمايد
عالِمُ الْغَيْبِ فَلا يُظْهِرُ عَلى غَيْبِهِ أَحَداً إِلَّا مَنِ ارْتَضى مِنْ رَسُولٍ
جن آيه 26 و 27 .
وَ إِلَيْهِ يُرْجَعُ الْأَمْرُ كُلُّهُ
مرجع تمام جن و انس و تمام افعال و اعمال آنها در روز قيامت بسوى او است در پيشگاه احديت و مورد سؤال و حساب مىشود ان خيرا فخير و ان شرا فشر
إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ
نه بمعنى آنكه عرفاء و صوفيه گفتند كه ملحق بذات بارى شوند بلكه رجوع به حكم الهى و ثواب و عقاب او
فَاعْبُدْهُ
وظيفه عبد عبوديت است كه مقصد اصلى خلقت است
ما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الْإِنْسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ
ذاريات آيه 56
وَ تَوَكَّلْ عَلَيْهِ
مقام توكل از شئونات توحيد افعالى است كسى كه معتقد باشد كه تمام امور تحت مشيّت الهى است نه خود و نه ديگران و نه اسباب ظاهريه كاريست تا مشيّت او تعلق نگيرد ، تسليم مىشود و واگذار مىكند به او و اعتماد به او پيدا مىكند و اينست معنى توكل
وَ ما رَبُّكَ بِغافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُونَ
غفلت از عوارض است و خداوند محل حوادث نيست و علم او عين ذات است و غير متناهى
وَ ما يَعْزُبُ عَنْ رَبِّكَ مِنْ مِثْقالِ ذَرَّةٍ فِي الْأَرْضِ وَ لا فِي السَّماءِ
الاية يونس آيه 61 .
تمّت به حمد اللَّه و المنّة سورة هود و يتلوه انشاء اللَّه تعالى بحوله و قوته سورة يوسف و ما يتلوها الى سورة الناس و صلى اللَّه على محمّد و آله الطاهرين و اللعن على اعدائهم اجمعين الى يوم الدين و انا العبد الذليل المحتاج الى رحمة اللَّه و غفرانه المسمى بالسيد عبد الحسين المدعو بالطيب