در وصيت نكند كه بوارث ضرر رساند و ديگران را محروم سازد و بواجبات لطمه وارد كند بلكه رعايت همه جوانب را بكند و طورى وصيّت نمايد كه از طريق نيكى و معروف خارج نگردد .
حَقًّا عَلَى الْمُتَّقِينَ
اهل تقوى و پرهيزگاران سزاوار است كه اين امر را رعايت كنند و ارحام خود را محروم نسازند يعنى لازمه تقوى و پرهيزگارى رعايت احسان در حق پدر و مادر و خويشان است و اگر متقى باشد البته اين را رعايت مىكند ولى غير متقى يا تارك وصيت است يا اگر هم وصيّت كند از طريق معروف و احسان خارج شده و ملاحظات شخصى را بر مراعات امور واقعى ترجيح ميدهد
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 181 ]
فَمَنْ بَدَّلَهُ بَعْدَ ما سَمِعَهُ فَإِنَّما إِثْمُهُ عَلَى الَّذِينَ يُبَدِّلُونَهُ إِنَّ اللَّهَ سَمِيعٌ عَلِيمٌ ( 181 )
( پس كسى كه وصيّت را تغيير دهد بعد از آنكه آن را شنيد همانا گناه آن بر كسانى است كه آن را تغيير ميدهند محققا خداوند شنوا و داناست )
فَمَنْ بَدَّلَهُ
تبديل بمعنى تغيير است و كلمه من عموم را شامل است از وصىّ و وارث و شهود و غير اينها و تبديل و تغيير وصيّت باينست كه يا اصلا آن را عمل نكند يا بر خلاف آن رفتار كند ، يا در غير مصرفى كه تعيين شده مصرف نمايد ، و حرمت ترك عمل به وصيت از ضروريات دين اسلام و بر اثبات حرمت آن همين آيه كافى است چنانچه در اخبار بر حرمت آن به اين آيه استشهاد شده و در اخبارى كه در وسائل روايت نموده بكبيره بودن آن تصريح شده و در مستدرك از پيغمبر اكرم صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم روايت كرده كه فرمود «
من ضمن وصيّة الميت ثم عجز عنها من غير عذر لا يقبل منه صرف و لا عدل و لعنه كل ملك بين السماء و الارض و يصبح و يمسى فى سخط اللَّه و كلّما قال يا ربّ نزلت عليه اللعنة و كتب اللَّه ثواب حسناته كله لهذا الميت فان مات على حاله دخل النار
» و از آن طرف انفاذ وصيّت واجب نيز واجب است به اين معنى كه هر اندازه مىتواند وصيّت را مستحكم كند كه هم وصىّ بتواند انجام