آنها را از روى قهر و غلبه ميگيريم و به عذاب آتش ميكشانيم و در چنگال عذاب گرفتار مينمائيم و اين مفاد اضطرار است و عذاب آتش بد محل بازگشتى براى آنان است زيرا اگر تمام عمر دنيا را زنده باشند و از نعم دنيوى برخوردار شوند در مقابل عذاب ابدى قيامت ارزش ندارد چون آن بالاخره فانى و زائل و اين دائم و باقى است بلكه تمام دنيا و نعم آن مقابل يك ساعت از عذاب جهنم نخواهد بود چنانچه در آيه 6 و 39 عذاب قيامت مفصلا بيان شد .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 127 ]
وَ إِذْ يَرْفَعُ إِبْراهِيمُ الْقَواعِدَ مِنَ الْبَيْتِ وَ إِسْماعِيلُ رَبَّنا تَقَبَّلْ مِنَّا إِنَّكَ أَنْتَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ ( 127 )
و ياد كنيد زمانى را كه ابراهيم و اسمعيل پايههاى خانه كعبه را برافراشتند و گفتند پروردگار ما از ما قبول كن همانا تو شنوا و دانايى قواعد جمع قاعده بمعنى اساس و پى و اصل است كه بر او بناء گذارده مىشود و قواعد در هر علمى عبارت از اصولى است كه فروع و مسائل بر آنها مبتنى و از آنها متفرع مىشود مثلا قواعد فقهيه عبارت از مطالب كليه است كه فروع فقهيه بر آنها مترتب مىشود و از همين جهت آنها را علم اصول فقه ميگويند چون اصل نيز بمعنى پايه و اساس است و از كلمه يرفع ممكن است استفاده كرد كه قواعد بيت قبل از ابراهيم بوده و وى مأمور برفع آنها شده يعنى بناء جدار و بالا بردن پىها چنانچه مستفاد از بعض اخبار وارده از ائمه ( ع ) است ، و در بعضى اخبار دارد كه حضرت آدم خانه كعبه را بناء نمود و اول كسى بود كه حج بجاى آورد چنانچه در مجمع البيان نقل كرده و از حضرت باقر عليه السّلام روايت نموده كه خداوند خانهء بر چهار ستون در زير عرش قرار داد و آن را بيت الضراح نام نهاد