گفته مىشود اول كاذب يعنى اشدّ الناس كذبا و چون اعلى مرتبه كفر جحود است و يهود با اينكه حق بر آنها ظاهر بود و پيغمبر را ميشناختند انكار ورزيدند و نسبت به او كافر شدند پس اول كافرند چنانچه در آيه ديگر ميفرمايد :
وَ جَحَدُوا بِها وَ اسْتَيْقَنَتْها أَنْفُسُهُمْ
« 1 »
وَ لا تَشْتَرُوا بِآياتِي ثَمَناً قَلِيلًا
اين جمله هم نظير آيه شريفه است كه در وصف منافقين گذشت
أُولئِكَ الَّذِينَ اشْتَرَوُا الضَّلالَةَ بِالْهُدى
يعنى از آيات واضحه الهى و نشانههاى روشن و احكام و دستورات او براى منافع جزئى و كم ارزش دست برنداريد ، چنانچه نوع اهل دنيا براى منافع مختصرى دست از دين و شريعت بر ميدارند و سيره طايفه يهود كه غرق مال دنيا و منافع مادى بوده و هستند چنين است .
وَ إِيَّايَ فَاتَّقُونِ
يعنى از نافرمانى من بپرهيزيد و ايّاى مفعول فعل مقدر است كه كلمه فاتّقون دلالت بر آن دارد و كسره نون بر ياء متكلم محذوف دلالت دارد .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 42 ]
وَ لا تَلْبِسُوا الْحَقَّ بِالْباطِلِ وَ تَكْتُمُوا الْحَقَّ وَ أَنْتُمْ تَعْلَمُونَ ( 42 )
( حق و درست را بباطل و نادرست مشتبه نكنيد و حق را نپوشانيد و حال آنكه ميدانيد ) لبس و لبس با شبهة قريب المعنى است چنانچه التباس با اشتباه و فرق اين دو آنست كه شبهه در مورد جلوه كردن باطل به صورت حق ، و لبس در مورد جلوه دادن حق به صورت باطل استعمال مىشود ، و ظاهر آيه اشاره باينست كه يهود حقانيت اسلام و پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم و قرآن را به صورت باطل جلوه ميدادند با اينكه ميدانستند .
هامش
( 1 ) - سورة النمل آيه 14