تخطي إلى المحتوى الرئيسي

تفسير شريف البلابل القلاقل (فارسى) — صفحة 371

مساهمون:

ص٣٧١
قوله تعالى :
وَ يَسْئَلُونَكَ عَنِ الْجِبالِ فَقُلْ يَنْسِفُها رَبِّي نَسْفاً . فَيَذَرُها قاعاً صَفْصَفاً . لا تَرى فِيها عِوَجاً وَ لا أَمْتاً .
« 1 » اگر ترا پرسند كه حال كوهها چه خواهذ بوذ ، و ازين جهت ، « ف » در جواب ذكر فرموذ . و گفته‌اند : قومى از ثقيف اين سؤال كردند . « 2 »
فَقُلْ يَنْسِفُها رَبِّي نَسْفاً :
بگو اى محمد ! پروردگار و خذاوند من ، كوهها را از بيخ بكند ، و اجزاء آن را نيست گرداند ، تا به حدى رسذ كه گوييى موجود نبوذ . و گفته‌اند : كوهها رمل گرداند ، پس باذ « دبور » « 3 » بر آن رمل مسلط كند ، تا آن را از محل خوذ [ 117 - ر ] منقطع گردانذ ، و متفرق كنذ . « 4 »
هامش
( 1 ) - طه / 105 - 107 . ( 2 ) - مجمع 7 / 29 . ( 3 ) - دبور : بادى كه از جانب غرب مىوزد و مقابل بادى است كه از شرق مىوزد كه نامش « صبا » مىباشد . ( 4 ) - تبيان 7 / 208 ، مجمع 7 / 29 ، كشاف 3 / 88 .