مىگفتند : شاعر است . « 1 »
قتاده گويذ : قول خوذ در قران به چهار قسمت كرده بوذند : سحر و كهانت و شعر و اساطير الاولين . « 2 »
اخفش گويذ : ايشان قومى بوذند كه سوگند ياذ كرده بوذند بيانى « 3 » كه بمحمد ايمان نيارند ، و با وى و اصحابش ابدا دشمنى كنند . « 4 »
ابن زيد گويذ : ايشان قومىاند كه خذاى - تعالى - در آيتى ديگر ، از فعل ايشان خبر داد :
« و كأن فى المدينة تسعة رهط يفسدون فى الأرض » . « 5 »
الَّذِينَ جَعَلُوا الْقُرْآنَ عِضِينَ :
آنانك قران بسحر و كذب نسبت مىكردند .
و واحد « عضين » « 6 » ، عضة بود ، محذوف اللام . « 7 »
بعضى مفسران گويند : از عضو است ؛ چنانك گويند : « عضيت الشى » اى :
جعلته عضوا عضوا . « 8 »
هامش
( 1 ) - طبرى 14 / 40 ، تبيان 6 / 354 ، مجمع 6 / 345 ، كشاف 2 / 589
( 2 ) - طبرى 14 / 41 ، در كشف الاسرار 5 / 341 اين قول را به مقاتل نسبت داده و كذب را در ضمن اين تقسيمات آورده است .
( 3 ) - در اصل نسخه چنين است و مراد از آن مفهوم نشد .
( 4 ) - تفسير درواجكى ، نسخه خطى 218 ملك ، برگ 288 - ر .
( 5 ) - ابو الفتوح رازى 3 / 251 ، طبرى 14 / 40 . آيه : نمل / 48 .
( 6 ) - عضين : سحر ، افسون ( فرهنگ نفيسى )
( 7 ) - طبرى 14 / 41 ، تبيان 6 / 354 ، مجمع 6 / 344 ، كشاف 2 / 590 .
( 8 ) - كشاف 2 / 590 ، لاهيجى 2 / 689 .