امام سجاد عليه السلام در دعاى 42 صحيفه سجاديه مىفرمايد :
« اللهم انك انزلته على نبيك محمد صلى الله عليه و آله مجملا و الهمته علم عجائبه مكملا و ورثتنا علمه مفسرا و فضلتنا على من جهل علمه و قويتنا عليه لترفعنا فوق من لم يطق حمله .
اللهم فكما جعلت قلوبنا له حملة و عرفتنا برحمتك شرفه و فضله فصلّ على محمد الخطيب به و على آله الخزّان له . »
پس بدون تعصب مىفهميم كه قرآن ، معلم مىخواهد . اما اين معلم كيست ؟ ببينيم خود قرآن چگونه راهنمائى مىكند :
ما آتاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ
( حشر 59 / 7 )
و خود حضرت رسول فرمودند :
صلوا كما رأيتمونى اصلى ( بحار 85 / 279 )
وقتى ما نمازمان را بايد از پيامبر بگيريم ، به طريق اولى در حقايق قرآنى بايد به سراغ پيامبر رفته و به او اقتدا كنيم .
تربيتشدگان مكتب اهل بيت عليهم السلام ، به دقّت متوجه اين نكته بودند كه غير از ظاهر مطالب قرآن ، بسيارى از مطالب عميق در دل بطون اين آيات عظيم الهى نهفته است كه جز با بيان رساى آنها كه كلام الله ناطقاند و باب علم نبوى ، به وسيلهء هيچكس ديگر تبيين شدنى نيست .
از آنجمله ، ابو بصير است كه خدمت امام صادق - سلام الله عليه - رسيده و با آنكه خود معنى شمس و ضحى و ليل و نهار را مىداند ، امّا به اين نكته نيز توجه دارد كه معانى عميقى در وراى اين لغات ظاهرى ، نهفته است كه فرزند شكافندهء علم ، بايد آنها را براى او آشكار كند ، لذا مىگويد :