110 - سورة النّصر
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
إِذا جاءَ نَصْرُ اللَّهِ وَ الْفَتْحُ
چون آيد نصرت خداى و فتح مكّه . ( 1 )
وَ رَأَيْتَ النَّاسَ يَدْخُلُونَ فِي دِينِ اللَّهِ أَفْواجاً
و بينى « 1 » مردمان را كه مىدرآيند در دين خداى عزّ و جلّ جمله جمله . ( 2 )
فَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ وَ اسْتَغْفِرْهُ إِنَّهُ كانَ تَوَّاباً
بدانك نزديك آمد رفتن تو « 2 » به دار القرار ، پس پروردگار خويش را تسبيح و حمد آر « 3 » ، و مىگوى كلمهء استغفار ، چه وى است توبهپذير و آمرزگار . ( 3 )
هامش
( 1 ) - ن : و مىبينى .
( 2 ) - ن : « تو » ندارد .
( 3 ) - ن : مر پروردگار خويش تسبيح آر .