خاتمه
ذكر اين نكته در خاتمهء بحث لازم است كه گناه تنها در مقايسه با عاصى و بدون در نظر گرفتن عظمت الهى قابل سنجش است و لذا چهبسا گناهى از عرب بيابانى ، صغيره باشد ولى صدور كوچكترين ترك اولائى از مقرّبين ، كبيره شمرده شود .
« حسنات الابرار ، سيِّئات المقرّبين »
پس گناه از آن جهت كه عصيان فرمان رب العالمين است ، كوچك آن هم معصيتى بزرگ شمرده مىشود .
بنابراين معاصى بهظاهر خرد بهواسطه عصيانى كه در آنها نهفته شدهاست مدخلى براى ورود به معاصى بزرگ بوده و آدمى را به آن سوى وسوسه مىنمايد :
قال الرضا عليه السلام :
« الصَّغائِرُ مِنَ الذُّنُوبِ طُرُقٌ الَى الْكَبائِرِ ، وَمَنْ لَمْ يَخَفِ اللَّهَ فِى الْقَليلِ لَمْ يَخَفْهُ ، ( لَمْ يَخَفِ اللَّهِ ) فِى الْكثيرِ » « 1 »
هامش
( 1 ) - گناهان صغيره مدخل گناهان كبيرهاند ، و آنكه خود را از قليل حفظ نكند و از خداوند نترسد ، در كثير نيز حفظ نمىنمايد و نمىترسد . ( بحارالانوار - جلد 73 - صفحه 353 و جلد 71 - صفحه 174 ) .