يارى خواستن از غير خدا
ابن تيميه گفته است اگر كسى به مردهاى بگويد مرا درياب يا كمكم كن يا شفيع من باش يا مرا بر دشمن پيروز گردان ، شرك است .
نيز مىگويد : كسى كه نزد انسان صالحى بيايد و از او چنين درخواستهايى كند ، شرك آشكار مرتكب شده و بايد توبه كند و اگر توبه نكند كشتن او واجب است .
نيز مىافزايد : اينكه گفته شود من از خدا دور هستم و اين به خدا نزديكتر است ، من به واسطهى اين شخص از او چيزى مىخواهم ؛ حرف مشركان است .
اين مطالب ، مستند فتواهاى محمد بن عبد الوهاب شده است .
پيداست اگر كسى چيزى را از غير خدا و در برابر خدا درخواست كند ، شرك است براى اينكه قرآن كريم به صراحت مىفرمايد :
. . . فَلا تَدْعُوا مَعَ اللَّهِ أَحَداً
.
« . . . پس هيچكس را با خدا نخوانيد . »
در سورهى حمد نيز هرگونه يارى خواستن از غير خدا ممنوع شده و پرستش و يارى خواستن منحصر به خدا شده است . ايّاك نعبد و ايّاك نستعين .
ولى اگر درخواست از غير خدا در برابر خدا نباشد ، باز به صراحت قرآن كريم شرك نيست .
در قرآن كريم بارها كار به غير خدا اسناد داده شده است . مثلا در آيهى زير خداوند فرشتگان را گيرندهى روح معرفى نموده است .
. . . حَتَّى إِذا جاءَ أَحَدَكُمُ الْمَوْتُ تَوَفَّتْهُ رُسُلُنا وَ هُمْ لا يُفَرِّطُونَ
. « 1 »
هامش
( 1 ) - انعام ، 61 .