كلمه « سبحان » و نيز تمام مشتقات آن در مورد خداوند و در قرآن كريم به معناى منزه و پيراسته بودن از بدى است و مراد از آن پيراسته بودن از وجود شريك و اولاد است . و البته بسيارى از اوصاف سلبيه نيز در زير مجموعه ايندو قرار مىگيرند .
« طلحة بن عبيد إله » از حضرت صلى الله عليه و آله ، معناى واژه « سبحان » را سؤال نموده ، حضرت فرمودند :
تنزيه اللَّه عن السوء .
و سپس افزودند :
تنزيه اللَّه عز و جل عن الانداد و الاولاد . « 1 »
منزه بودن خداى متعال از شريك و اولاد .
رَبَّنا إِنَّنا سَمِعْنا مُنادِياً يُنادِي لِلْإِيمانِ أَنْ آمِنُوا بِرَبِّكُمْ فَآمَنَّا رَبَّنا فَاغْفِرْ لَنا ذُنُوبَنا وَ كَفِّرْ عَنَّا سَيِّئاتِنا وَ تَوَفَّنا مَعَ الْأَبْرارِ .
« 2 »
پروردگارا ، ما صداى منادى توحيد را شنيديم ، كه دعوت مىكرد به پروردگار خود ايمان بياوريد و ما ايمان آورديم ، اكنون پروردگارا ، گناهان ما را ببخش ، و ما را با نيكان ( و در مسير آنها ) بميران .
ابن عمر حديثى از حضرت صلى الله عليه و آله نقل كردهاست كه علت توصيف شدن برخى انسانها در اين آيه و آيات ديگر به اين صفت مهم را بيان مىنمايد . آن حضرت فرمودهاند :
انما سماهم الابرار لانهم برّوا الاباء و الابناء . « 3 »
آنان را ابرار ناميدند چون به پدران و فرزندان نيكى مىكنند .
هامش
( 1 ) - معانى القرآن ، ج 1 ، ص 525 .
( 2 ) - آل عمران ، 193 .
( 3 ) - ابنكثير ، ج 4 ، ص 515 .