شعر
رزق ما آيد به پاى ميهمان از خوانِ غيب * ميزبانِ ماست هر كس مىشود مهمان ما
( صائب )
شعر
فكر شنبه ، تلخ دارد جمعهء اطفال را * عشرتِ امروز ، بىانديشهء فردا خوش است
( صائب )
شعر
عيب عُريانى ما را حق چو پوشد در كفن * بر نمىدارد ز كار ما به محشر ، پرده را
( كليم كاشانى )
شعر
ما ز آغاز و ز انجام جهانْ بىخبريم * اوّل و آخر اين كهنه كتاب ، افتاده است
( كليم كاشانى )
أحاديث جيّاد في ذمّ الدنيا
1
. إذا تخلّى المؤمن من الدنيا سما و وجد حلاوة حبّ اللَّه - تعالى -
. « 1 »
2
. من صفت له دنياه فاتّهمه في دينه .
« 2 »
بيان : فإنّه قليل الاتّفاق ، فيمن يواظب حاله و يتّقى في دينه و كثير الاتّفاق ، فيمن لا يبالى بدينه فيورث الريبه في قلوب الناس و الاتّهام بهذا المقدار .
هامش
( 1 ) . هرگاه مؤمن از دنيادوستى آزاد شود ، و الا مىگردد و شيرينى دوستى خدا را درمىيابد . ( التحفة السنية ( مخطوط ) ، ص 60 ؛ الكافي ، ج 2 ، ص 130 ) .
( 2 ) . هر كه در دنيا آسوده و بيدرد و رنج باشد ، در دينداريش شك و ترديد كن [ زيرا امتحانات الهى ، ناگوار است ] .
توضيح : هر كه مراقب حال خويش است و در دينش پارسايى و پروا دارد ، كمتر در آسودگى است . امّا هر كه به دينش اهميّت نمىدهد ، بسيار پيش مىآيد كه در آسايش باشد ؛ در نتيجه در دل مردمان شك و ترديد به وجود مىآيد و بدين مقدار بايستى مورد بدگمانى قرار گيرد . ( الأمالي ( الشيخ الطوسى ) ، ص 280 ؛ بحار الأنوار ، ج 70 ، ص 98 ) .