بخش اوّل : اعتقادات
« اعتقاد » ، يعنى التزام باطنى و عقد قلبى و باور درونى . و آن ، بر دو قسم است : اعتقاد واجب ، و اعتقاد حرام .
مصاديق قسم اوّل را « واجبات اصولى » و يا « عقايد حقّه » مىنامند ؛ و مصاديق قسم دوم را « معتقدات باطل » و « عقايد انحرافى » مىنامند .
عقايد واجب ، بر دو قسم است :
برخى از اعتقادات را به محض توجّه قلب ، واجب است تعقيب كرد و تحصيل نمود ، و گر نه انسان معذور نخواهد بود ؛ نظير : توحيد ، نبوّت ، امامت ، و معاد . و برخى ديگر ، تعقيبش واجب نيست ، مگر آن كه خود حاصل شود و ادامه يابد ؛ نظير : وجود فرشته و شفاعت و غيره . و تشخيص اين كه كدامين اعتقاد ، تحصيلش لازم و كدامين غير لازم [ است ] ، از مراجعه به آيات و ادلّهء مربوطه روشن مىشود . و مسائل و معتقدات ذيل ، امورى است كه مورد قبول علماى دين مىباشند .
اعتقاد به وجود مبدأ
مسئلهء 1 . من از صميم دل و يقين راسخ قلب و با سراسر وجود و هستىام ، معتقدم به وجود اللَّه تعالى ؛ يعنى خداوند واجب بالذات ، مبدأ همهء موجودات و سرچشمهء همهء هستىها .