فصل سوم : عقد اخوت و پيمان برادرى
گرچه خداوند منان ، در قرآنمجيد ، همه مؤمنين را برادر يكديگر خوانده ، ميان آنها با آيهء كريمهء إنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ ؛ مؤمنان برادر يكديگرند . « 1 » ، عقد اخوت انشا فرموده ، همهء مردان و زنان مؤمن را با هم برادر و خواهر دينى نموده و اين اخوت را موضوع آثار و احكام زيادى قرار داده است ، لكن ، در اين مقام ، عقد اخوت ديگرى است ، كه مستحب است خود مؤمنين آن را ، دو نفر دو نفر ، بين خود انشا كنند و بدين وسيله پيمان خدايىرا تأكيدو تقويتنمايند . همهء اوقاتبراى اينعقد شايستهاست ، خاصه اعياد اسلامى و ايام تولد ائمهء معصومين عليهم السلام و از همه بهتر ، روز مباركعيدغدير ، كهپيامبرگرامى صلى الله عليه و آله و سلم درآن روزميانعدهاى ازاصحاب خويش ، دو نفر دو نفر ، عقد اخوت بستند و چون على بن ابى طالب عليه السلام تنها ماند ، حضرت خودشان با او عقد اخوت خواندند .
البته اين عقد ، اثرى در احكام شرعى ندارد ، نه در مال يكديگر حقى پيدا مىكنند و نه از همديگر ارث مىبرند و نه محرميتى ميان آنها و خويشانشان پيدا مىشود ؛ ولى اين عقد در سه مورد اثر دارد :
1 - هر يك از دو برادر ، چون موفق به دعايى شود ، مثل ايام عيد و مجالس دعا ، بايد ديگرى را فراموش نكند .
2 - هر يك موفق به زيارت خانهء خداوند و كعبهء معظم يا به زيارت معصومين عليهم السلام و حرمهاى مطهر آنها و ساير امكنهء متبركه گردد ، از ديگرى ياد و او را دعا كند ، يا در حد توان خود ، از طرف او ، زيارت نيابتى بجا بياورد .
3 - روز قيامت ، اگر يكى مقام شفاعت پيدا كرد ، آن ديگرى را شفاعت نمايد .
هامش
( 1 ) . سورهء حجرات ، آيهء 10 .