إِلهي أَقِلْني عَثْرَتي وَ امْحُ حَوْبَتي * فَإِنّي مُقِرٌّ خآئِفٌ مُتَضَرِّعُ
خدايا ، از لغزشم در گذر و گناهم را بستر ؛ هماناكه من به گناه خويش اقرار مى كنمو بيمناك و نالانم .
إِلهي أَنِلْني مِنْكَ رَوْحاً وَ راحَةً * فَلَسْتُ سِوى أَبْوابِ فَضْلِكَ أَقْرَعُ
خدايا ، مرا به آرامش و آسايش برسان ؛ من جز درهاى فضل تو را نكوبم .
إِلهي لَئِنْ أَقْصَيْتَني أَوْ أَهَنْتَني * فَما حيلَتي يا رَبِّ أَمْ كَيْفَ أَصْنَعُ
خدايا ، اگر مرا از خود دور سازى يا زبونم كنى - پروردگارا - چه چاره انديشم يا چه كنم ؟
إِلهي حَليفُ الْحُبِّ فِى اللَّيْلِ ساهِرٌ * يُناجي وَ يَدْعُو وَ الْمُغَفَّلُ يَهْجَعُ
خدايا ، عاشق قسم خورده در شب ، بيدار است و با تو راز و نياز مىكند و تو را مىخواند ؛ اما بى خبر خواب است .
إِلهي وَ هذَا الْخَلْقُ ما بَيْنَ نآئِمٍ * وَ مُنْتَبِهٍ في لَيْلِهِ يَتَضَرَّعُ
خدايا ، اين دو گروه آفريدههاى تو - كه در شب گروهى به خوابند و گروهى بيدار و به درگاه تو نالان - ،
وَ كُلُّهُمُ يَرْجُو نَوالَكَ راجِياً * لِرَحْمَتِكَ العُظْمى وَ في الْخُلْدِ يَطْمَعُ
همه در آرزوىِ رحمتِ بزرگِ تواند و چشمِ اميد به بهشتِ تو دوختهاند .
إِلهي يُمَنّيني رَجآئي سَلامَةً * وَ قُبْحُ خَطيئاتي عَلَيَّ يُشَنِّعُ
خدايا ، اميد من ، مرا آرزومند سلامتم مىكند اما زشتى خطاهايم مرا رسوا ميسازد .
إِلهي فَإِنْ تَعْفُو فَعَفْوُكَ مُنْقِذي * وَ إِلّا فَبِالذَّنْبِ الْمُدَمِّرِ أُصْرَعُ
خدايا ، اگر مرا ببخشايى ، پس بخشايش تو رهايى بخش من است و گرنه با گناه به هلاكت مبتلا گردم .
إِلهي بِحَقِّ الْهاشِمِيِّ مُحَمَّدٍ * وَ حُرْمَةِ أَطْهارٍ هُمُ لَكَ خُضَّعٌ
خدايا ، به حق محمّد هاشمى و به حرمت پاكانى ( اهل بيت عليهم السلام ) كه در درگاهت فروتنند ،
إِلهي بِحَقِّ الْمُصْطَفى وَ ابْنِ عَمِّهِ * وَ حُرْمَةِ أَبْرارٍ هُمُ لَكَ خُشَّعٌ
خدايا ، به حق مصطفى و پسر عم او و به حرمت نيكانى كه آنان در پيشگاهت از همه خاضعترند ،