و نزد بعضى از مفسّران معنى آيه آن است كه بُخل بَخيل از جانب نفس او باشد و نفس امارهء او مانع اعطاى او مىشود ، پس داعى بُخل بَخيل نفس او باشد نه غير آن .
وَ اللَّهُ الْغَنِىُّ وَ أَنتُمُ الْفُقَرَآءُ : و خداست كه بىنياز است از تمامى مخلوقات و از صدقات واجبه و مستحبهء شما ، و شماييد كه نيازمنديد به او در وجود و بقا و غفران گناهان و اعطاى نعمتها ، پس چرا انفاق نمىكنيد .
وَ إِن تَتَوَلَّوْاْ يَسْتَبْدِلْ قَوْمًا غَيْرَكُمْ ثُمَّ لَايَكُونُواْ أَمْثلَكُم : و اگر از دين او روى برتابيد و به آنچه مأمور شدهايد از ايمان و انفاق در راه خدا و ساير احكام بىاعتنا باشيد و عمل نكنيد ، به جاى شما گروه ديگرى را مىآورد ، آن گاه آنان مانند شما نخواهند بود ؛ بلكه اقبال به دين و اطاعت خدا و رسول خواهند داشت .
طبرسى - رضوان اللَّه عليه - روايت نموده كه چند نفر از اصحاب عرض كردند : كيستند اينها كه خداوند در قرآن در اين آيه آنها را ياد كرده كه اگر ما پشت كنيم بَدَل ما شوند و مثل ما نباشند ؟ و سلمان كنار حضرت بود . پس حضرت دست به ران سلمان زد و فرمود :
هذا و قَومُه ، و الذى نَفْسى بيده لو كان الإيمانُ مَنوطاً بالثريَّا لتَنَاوَلَه رجالٌ مِن فارس .
يعنى سلمان و قوم او باشند ، و سوگند به خداوندى كه جان من به دست قدرت اوست ، اگر ايمان در ثريا باشد مردانى از فارس به آن دست يابند و برسند . « 1 »
هامش
( 1 ) . مجمع البيان ، ج 5 ، ص 108 .