[ راهكار عزّت طلبى ]
( آيه 10 ) ( مَن كَانَ يُرِيدُ الْعِزَّةَ فَلِلَّهِ الْعِزَّةُ جَمِيعًا إِلَيْهِ يَصْعَدُ الْكَلِمُ الطَّيّبُ وَ الْعَمَلُ الصلِحُ يَرْفَعُهُو وَ الَّذِينَيَمْكُرُونَ السَّيَاتِ لَهُمْ عَذَابٌ شَدِيدٌ وَ مَكْرُ أُوْللِكَ هُوَ يَبُورُ )
اعراب و لغت :
السيئات صفت موصوف مقدَّر است ؛ يعنى مكر و حيله مىكنند مكرهاى بد .
يبور مضارع ، و مصدرش بَور و آن به معنى بىنتيجه و بىاثر بودن است .
تفسير :
هر كس شرف و قدرت و غلبه خواهد بداند كه اينها يكسره از آن خداوند است و بايد آن را از راه ستايش و پرستش و بندگى از او بطلبد .
صاحب كشاف گويد : تقدير آيه اين است :
« مَن كَانَ يُرِيدُ الْعِزَّةَ فَلْيَطْلُبْهَا عِنْدَهُ »
؛ زيرا شيئى را طلب نكنند مگر نزد صاحب و مالك آن . « 1 » قتاده گويد : هر كه عزّت مىخواهد بايد كه متعزز شود به طاعت خداى تا او سبحانه او را عزيز گرداند . « 2 » در مجمع البيان از حضرت پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله روايت شده است :
إنَّ رَبَّكُمْ يَقُولُ كُلَّ يَوْمٍ : أنَا الْعَزيزُ ، فَمَنْ أرَادَ عِزَّ الدَّارَيْنِ فَلْيُطِعِ الْعَزيزَ : « 3 »
پروردگار شما هر روز فرمايد : من عزيزم ، پس هر كه عزّت دنيا و آخرت خواهد بايد از عزيز اطاعت كند .
هامش
( 1 ) . كشاف ، ج 3 ، ص 601 .
( 2 ) . تفسير منهج الصادقين ، ج 7 ، ص 432 - 433 .
( 3 ) . مجمع البيان ، ج 4 ، ص 402 .