و حقيقت توبه همان بازگشت به پاكى ايمانى است بدور از وسوسههاى ترديد و ريا و كبر و حسد ، و آنگاه اصلاح نفس به گونهاى كه به حقيقت تقوى گرايش يابد ، و نورش به كمال رسد ، و پيوندش به خداوند بازگردد .
پس آنگاه كه حقيقتاً به درجه توبه رسيدى ، در خويش شجاعت و قدرت و اعتماد كافى را براى قالب ريزى زندگى نوينت براساس شيوههاى زير مىيابى :
الف - در پيوند خود نسبت به همسر ، كودكان ، برادران ، خواهران و فرزندانشان ، و به طور كُلّى خويشان بنگر و ببين كه آيا اين پيوند ، پيوند مشاركت و مشاوره و محبّت و احترام است ، يا مىكوشى خويش را بر آنان تحميل كنى و حقشان را زير پا نهى ؟ پس اگر پيوندت چنان باشد كه خداوند سبحان بدان امر كرده خداى را سپاسگزار ، و در غير اين صورت ، به خواست خدا خواهى توانست در اين سفر الهى اين پيوند را اصلاح كنى .
ب - بايد ببينى پيوند تو با مردم بر پايه دادگرى و نيكوكارى استوار است يا براساس حق خورى و اين كه حقّت را به كمال از ايشان مىستانى امّا در پرداختن حقوق آنها امروز و فردا مىكنى ؟ پس اگر در پيوند با ديگران خطاكارى آهنگ اصلاح خويش كن كه ظلم گناهى است كه ناديده گرفته نمىشود .
ج - بنگر آيا منبع روزى تو كه در پرتو آن زندگى مىكنى حلال است يا حرام ، و آيا در آن شبههء حرمت وجود دارد يا خير ؟ ! از منبع روزى شُبههدار رهايى ياب ، و بدان كه خداوند روزى دهنده است و آن كه خداى را بپرهيزد چنانش روزى رساند كه خود گمان نبرد .
احكام حج (فارسى) — صفحة 21
مساهمون: آژير
ص٢١