پارهاى از احكام اين باب :
1 - كسى كه نتواند در مكّه مكرّمه احرام بندد مىتواند در هر جا كه مقدروش است احرام بندد و احرامش صحيح خواهد بود حتّى در عرفه .
2 - كسى كه در غير از مكّه مكرّمه با علم وعمد احرام بندد احوط آن است كه به مكّه باز گردد و از آنجا احرام كند . آرى ! اگر پس از عمره تمتّع از مكّه خارج شده باشد و پس از يك ماه بدان باز گردد از ميقات احرام حجّ مىكند .
3 - كسى كه در غير از مكّه مكرّمه از روى جهل يا فراموشى احرام بندد بايد هرجا كه دانست يا به خاطر آورد دوباره احرام بندد ، اگرچه در وادى عرفات باشد و چيزى بر او نيست . و اگر از روى جهل يا فراموشى تا پايان همهء اعمال حجّ احرام نبندد ، حجّش صحيح است .
4 - جايز نيست پس از تكميل عمرهء تمتّع و پيش از احرام حجّ تمتّع ، اگر بترسد كه وقت حجّ فوت شود ، از مكّه خارج شود ، مگر براى ضرورتى ، امّا اگر چنين هراسى را نداشته باشد اشكالى ندارد كه خارج شود و در اين هنگام جايز نيست از مكّه احرام بندد و خارج شود و اگر وقت تنگ بود به وادى عرفات روى مىآورد بى آنكه به مكّه باز گردد .
2 - وقوف در عرفات
حديث شريف :
1 - حضرت صادق عليه السلام مىفرمايد :
« فَإِذَا انْتَهَيْتَ إِلى عَرَفاتٍ فَاضْرِبْ خِبَاءَكَ بِنَمِرَةٍ وَنَمِرَة هِي بَطْنُ عَرَفَةٍ دُونَ الْمَوْقِفِ وَدُونَ عَرَفَةَ ، فَإِذَا زَالَتِ الشَّمْسُ يَوْمَ عَرَفَةٍ فَاغْتَسِلْ وَصَلِّ الظُّهْرَ وَالْعَصْرَ بِأَذانٍ وَاحِدٍ وَإِقَامَتَيْنِ ، فَإِنَّمَا تُعَجِّلِ الْعَصْرَ وَتَجْمَعُ بَيْنَهُما