است از اركان حجّ كه با ترك عمدى آن حجّ باطل مىگردد .
مراد از وقوف در عرفات اقامت در آنجاست به جهت اطاعت امر خداوند سبحان از ظهر نهم ذىالحجّه تا مغرب همان روز .
يك حاجى بايد حضور خود را در عرفات در روز عرفه مغتنم بشمارد ، زيرا ممكن است اين روز براى او تكرار نشود ، او بايد بكوشد از بركت اين روز بهرهمند گردد . اين روز ، روز رحمت و بخشش است و حاجى بايد يقين داشته باشد گناهش هرچه هم بزرگ باشد توبهاش پذيرفته خواهد شد ، زيرا گمان بخشيده نشدن در اين روز خود گناه بزرگى است . شيخ صدوق ( عليه الرّحمه ) در كتاب خود « من لا يحضره الفقيه » مىگويد :
گناهكارترين مردم از اهل عرفات كسى است كه از عرفات باز گردد و گمان كند بخشوده نشده است .
احكام وقوف در عرفات :
1 - كسى كه وقوف در روز عرفه را از دست بدهد ، بايد قدرى اگر چه يك ربع ساعت در شب دهم بين مغرب تا پگاه در آن وقوف داشته باشد .
2 - براى وقوف در عرفات از هنگام زوال آفتاب تا يك ساعت بعد از آن ، نيّت واجب است و بهتر به زبان آوردن نيّت مىباشد .
3 - ترك وقوف در عرفات براى مدّتى از وقت مذكور بىهيچ عذرى گناه است . ولى به صحّت حجّ زيانى وارد نمىكند .
4 - كسى كه وقوف در عرفات را فراموش كند حجّش صحيح است ولى هنگامى كه آن را به ياد آورد بايد مدّتى در آن وقوف كند و گرنه بايد به وقوف اضطرارى شب دهم تن در دهد و در غير اين صورت چيزى بر او نيست .