3 - محتلم شدن شخص مُحرِم ، يا خروج منى از او به صورت غير ارادى كفّاره بر او واجب نمىگرداند و به اعمالش زيانى نمىرساند .
4 - شخص مُحرِم مادامى كه محرم است نمىتواند به امور جنسى بپردازد ، امّا اين حرمت پس از تقصير در عمرهء تمتّع ، و بعد از نماز طواف نساء در حجّ از او مرتفع مىگردد .
5 - بر جاهل و يا كسى كه از روى سهو ، فراموشى و يا اجبار زنى را لمس كند كفّارهاى تعلّق نمىگيرد .
6 - اگر مرد مُحرِمى در حال احرام عمرهء تمتّع و پس از سعى و قبل از تقصير عمداً و با آگاهى نسبت به حرام بودن اين عمل ، با زنش نزديكى كند عمرهاش صحيح است ولى بايد شترى را كفّاره بدهد ، و اگر نتوانست گاوى را و بازهم اگر نتوانست گوسفندى را ، ولى عمرهاش صحيح است .
امّا اگر قبل از سعى با او آميزش كند عمرهاش باطل مىشود ، و كفّاره نيز بايد بدهد .
بدين سان او عمره را تمام مىكند و اگر وقت داشت آن را از سر مىگيرد ، و گرنه اقرب آن است كه حجّ بگزارد و سپس عمره مفرده بجاى آرد و احتياط مستحب آن است كه در سال آينده حجّش را اعاده كند .
7 - كسى كه با علم و عمد در حالى كه مُحرِم است براى حجّ ، پيش از وقوف در مشعرالحرام با همسرش نزديكى كند حجّش باطل است و اگر زنش بدين كار خشنود بوده باشد حجّ او نيز باطل است و بايد امور زير را بجاى آورند :
الف - قربانى يك شتر به عنوان كفّاره .
ب - جداشدن از يكديگر تا پايان احرام حجّ ، و احوط آن است كه تا بازگشت به مكّه ازهم جدا باشند . معنى جدايى اين است كه با يكديگر
احكام حج (فارسى) — صفحة 121
مساهمون: آژير
ص١٢١