فصل بيست و پنجم
« اى احمد ! عبادت ده بخش است كه نُه بخش آن جستوجو در طلب روزى حلال است . هرگاه خورد و خوراكت پاكيزه گشت ، در دايرهء حفظ و حمايت منى . پيامبر عرض كرد : پروردگارا ! سرآغاز عبادت چيست ؟
خداوند فرمود : اى احمد ! سرآغاز عبادت ، سكوت و روزه است . اى احمد ! مىدانى حاصل روزه چيست ؟ پيامبر عرض كرد : نه ، پروردگارا نمىدانم ! خداوند فرمود : حاصل روزه كمخورى و كمگويى است . عبادت دوم سكوت انديشمندانه است و نتيجهء آن دانش و حكمت است و حاصل حكمت ، شناخت است و حاصل شناخت يقين و اگر بندهاى به مقام يقين برسد ، برايش فرقى نمىكند كه روزگار را به سختى بگذراند يا با آسانى و اين ، مقام اهل رضاست . هر كس طبق رضاى من عمل نمايد سه خصلت را با او همراه كنم : شكرى به او بياموزم كه هيچ نادانى با آن نياميزد و ذكر و يادى كه فراموشى به آن راه نداشته باشد و محبّتى به او بچشانم كه هيچ گاه محبّت مخلوق را بر محبّت من ترجيح ندهد . آنگاه كه محبت مرا به دل گرفت او را دوست مىدارم و خلق را بر دوستى او وامىدارم و چشم دلش را به روى جلال و عظمتم بگشايم . علم بندگان خاصّم را از او پنهان ندارم . در تاريكى شب و روشنايى روز با او نجوا كنم تا از همسخنى و همنشينى با مخلوق يكسره دست بكشد . كلام خود و فرشتگانم را به گوش او برسانم و آن سرّى را كه از خلقم پنهان داشتهام بر او آشكار مىسازم
سر الإسراء في شرح حديث المعراج (فارسى) — صفحة 83
مساهمون: الشيخ علي سعادت پرور (پهلوانى تهرانى)
ص٨٣