حديث
883 . حارث بن مغيره يا پدرش مىگويد : به امام صادق - عليهالسّلام - عرض كردم : در وصيت لقمان چه بود ؟ امام صادق - عليهالسّلام - فرمود : در آن مطالب عجيبى بود و عجيبتر از همه آنها اينكه به پسرش گفت : « آنچنان از خدا بترس كه گويى اگر تمام كارهاى نيك جن و انس را به پيشگاهش ببرى ، باز هم تو را عذاب مىكند و آنچنان به او اميدوار باش كه گويى اگر تمام گناهان جن و انس را مرتكب شوى ، باز هم بر تو رحمت آورد . » سپس امام صادق - عليهالسّلام - فرمود : « پدرم مىفرمود : هيچ بندهء مؤمنى نيست مگر اينكه در دل او دو نور هست : يكى نور ترس و ديگرى نور اميد كه اگر سنجيده شوند هيچكدام زياده از ديگرى نخواهد بود . »
884 . ابن ابى نجران از شخصى نقل مىكند : به امام صادق - عليهالسّلام - عرض كردم :
گروهى گناه انجام مىدهند و مىگويند ما ( به خدا ) اميدواريم و پيوسته رفتارشان همين طور است تا مىميرند . امام - عليهالسّلام - فرمود : « اينها گروهى هستند كه به آرزوها دلخوشند ! دروغ مىگويند ، اهل اميد نيستند . كسى كه به چيزى اميدوار است ، آن را جستوجو مىكند و كسى كه از چيزى ترسان است از آن مىگريزد . »
885 . حسن بن ابى ساره مىگويد : از امام صادق - عليهالسّلام - شنيدم كه فرمود : « مؤمن واقعاً مؤمن نخواهد بود مگر اينكه ترسان و اميدوار باشد و واقعاً ترسان و اميدوار نيست مگر اينكه براى دورى از آنچه مىترسد و رسيدن به آن چه بدان اميدوار است ، تلاش كند . »
886 . نيز امام صادق - عليهالسّلام - مىفرمايد : « به خداوند آنقدر اميدوار باش كه اين اميد ، تو را بر انجام گناهان جسور نكند و از او چنان بترس كه اين ترس ، تو را از رحمتش نا اميد نسازد . »
بيان
در وجود انسان مؤمن بايد بيم و اميد به يك اندازه وجود داشته باشد و همانطور كه نترسيدن و يا كم ترسيدن از خداوند متعال ناپسند است ، اميد نيز همين طور است ؛ زيرا كم ترسيدن مؤمن از خداوند سبحان يا عذاب الهى و روآوردن او به
سر الإسراء في شرح حديث المعراج (فارسى) — صفحة 79
مساهمون: الشيخ علي سعادت پرور (پهلوانى تهرانى)
ص٧٩