بيان
پرگويى و زياد سخن گفتن در اين بخش از حديث ، از ويژگىهاى اهل دنيا شمرده شده است . علت آن اين است كه انسان در هر حال يا مراقب امر آخرت است يا ملازم امر دنيا . مراقبت بر امر آخرت با پرگويى ممكن نيست ؛ مگر اينكه سخنها مربوط به آخرت باشد و هرچه غير از آن ، بيهوده و بىفايده است و علاوه بر اينكه فرشتگان نويسنده اعمال آنها را ضبط مىكنند ، موجب تيرگى و غفلت دل از خداوند متعال مىشود و اشتباهات گوينده آنها نيز افزايش مىيابد و بى ترديد از اهل دنيا خواهد بود . « 1 »
62
بىپروايى
« بى پروايند . »
قرآن كريم
879 . « چنين نيست ، بلكه از آخرت پروايى ندارند . »
880 . « و همانا پروردگار تو نسبت به ظلمهايى كه انسانها بر خويش مىكنند ، اهل گذشت و مغفرت است و البته سخت مجازات كننده است . »
881 . « بندگانم را خبر كن كه من بسيار اهل گذشت و مهربانم و عذاب و شكنجه من عذابى بسيار دردناك است . »
882 . همانا فشار و عذاب پروردگارت سخت است ، اوست كه مىآفريند و بازمىگرداند و آمرزنده و بسيار مهربان است . »
هامش
( 1 ) . در بارهء فضيلت و آثار خاموشى ، ر . ك : بخش 21 و 38 و نيز برخى بخشهاى آينده .