1792 . « هر كس به ياد مردم مشغول شود ، خداوند سبحان او را از ياد خود خواهد برد . »
1793 . « نسيان و فراموشى ، تاريكى و نادارى است . »
1794 . « هر كس خداوند سبحان را فراموش كند ، خداوند نفس او را از ياد خودش مىبرد و دلش را نابينا مىگرداند . »
1795 . « آنچه را به ياد آورديد ، فراموش كرديد ، به آنچه شايسته حذر و پرهيز بود ، اطمينان كرده و خود را در امان پنداشتيد ؛ پس رأيتان شما را به گمراهى و هلاكت كشيد و امرتان از هم پاشيد . »
بيان
ذكرى كه نسيان و فراموشى به آن راه نداشته باشد ، جز ذكر قلبى كه براى بنده ملكه شود نيست و چنين ذكرى براى او حاصل نمىشود مگر در مقام شهود حق سبحان به ديدهء دل و البته وصول به اين مقام نيز جز با بريدن از عالم طبيعت ، امكانپذير نخواهد بود . با اين توضيح كوتاه ، حقيقت معنى دعاى پيامبر - صلّى اللَّه عليهو آله وسلّم - و عظمت درخواست و آرزوى مقام و منزلت رفيعى كه براى زاهدان امتش درخواست فرموده ، آشكار مىشود . نيز از خود اين درخواست و امكانپذير بودن آن معلوم مىشود كه اين مقام ، مخصوص پيامبر - صلّى اللَّه عليهو آله وسلّم - و امام - عليهالسّلام - نيست و گرنه آن حضرت براى زاهدان امّتش طلب نمىكرد . « 1 »
هامش
( 1 ) . براى توضيح بيشتر ، ر . ك : بخش 12 ، 15 ، 84 ، 86 و 104 .