نكته قابل توجه در اين بخش از حديث آن است كه ، علّت پسنديدگى اين صفت براى مؤمنين ، در واقع به ضرورت نمونه بودن آنان در تمام شؤون زندگى فردى ، خانوادگى ، اجتماعى و ارتباط با دولتهاى خارجى باز مىگردد ؛ تا ضعفا را - اعم از مؤمن و كافر - به اخلاق نيكو ، كه مقتضاى فطرت انسانى است ، جلب كنند ؛ زيرا هرگاه مؤمنان با اين صفت نيكو ، خود را به زحمت انداخته و آسايش ديگران را فراهم كنند ، دلهاى مؤمنين و كفار - از هر كيش و مرامى باشند - به سمت كارهاى نيك و خصلتهاى برتر جلب مىشود و روابطشان با ديگران به مسالمت مىگرايد ، نظام ارتباطى محكم شده و دلها با هم انس مىيابد و در نتيجه نفرت و جنگ و ستيز در تمام شؤون زندگى اجتماعى ، از ميان خواهد رفت .
رواياتى كه در باب چگونگى ارتباطات خانوادگى ، همسايگى ، اجتماعى و . . . با كفار ، دولتها ، ملتها و نيز با دوستان در سفر و موارد ديگر وارد شده است نيز ، بر همين مطلب دلالت مىكند .
و امّا چگونگى اين ويژگى و رفتار بر طبق حدود و ضوابط و مقرّراتى است كه شارع در زمينههاى مختلف معين فرموده است و بايستى در اعمال آن ، اين حد و مرزها را به دقت رعايت كرد ، چنانكه در وصيت اميرالمؤمنين - عليهالسّلام - كه مىفرمايد : « نسبت به دين و آبرويت در برابر تمام افراد ، بخيل و صرفه جو باش كه اين براى سلامت دين و دنيايت بهتر است . » به بعضى از آنها اشاره شده است .
سر الإسراء في شرح حديث المعراج (فارسى) — صفحة 169
مساهمون: الشيخ علي سعادت پرور (پهلوانى تهرانى)
ص١٦٩