697 . با همين سند نقل شده است كه براى آن حضرت حلوا آورده شد ، ايشان از خوردن آن خوددارى فرمود . به ايشان عرض شد : آيا آن را حرام مىدانيد ؟ فرمود : « نه ، اما دوست ندارم نفسم ، فريفتهء آن شود . سپس اين آيه را تلاوت فرمود : بهره خود را در زندگى دنيا برديد و تمام كرديد . »
698 . حبّه عرنى مىگويد براى اميرالمؤمنين - عليهالسّلام - ظرفى از فالوده ( يا مسقطى ) آوردند . آن را در برابر خويش نهاد و به لطافت و نيكويى آن مىنگريست ، آنگاه انگشتش را روى آن فشار داد تا به ته ظرف رسيد و آن را بيرون آورد ولى ، فالوده را قبول نكرد و انگشتش را چشيد و فرمود : « مال حلال ، گواراست و اين حرام هم نيست ؛ اما من دوست ندارم نفسم را به چيزى كه عادتش ندادهام ، عادت دهم ، اين را از پيش من برداريد . » بعد از آن فالوده را برداشتند .
699 . امام كاظم - عليهالسّلام - از پدران بزرگوارش - عليهمالسّلام - نقل مىفرمايد كه اميرالمؤمنين - عليهالسّلام - به پيرمردى كه از شام به نزدش آمده بود فرمود : « اى پيرمرد ! خداوند گروهى را خلق كرده كه از سر لطف و عنايت ، دنيا را بر آنان تنگ كرده و نسبت به دنيا و آن چه در آن است ، بىرغبتشان كرده است ، در نتيجه به بهشتى كه آنها را به آن دعوت كرده است ، راغب شدهاند و بر مصائب و ناگوارىهاى زندگى صبر مىكنند ، به كرامت ، نزد خداوند مشتاقند ، جان خود را در كسب رضاى خدا فدا مىكنند و پايان كارشان شهادت است ، پس خدا را در حالى ديدار مىكنند كه از آنها راضى است و مىدانند كه مرگ ، راه گذشتگان و آيندگان است ؛ پس براى آخرتشان غير از طلا و نقره ، توشه بر مىگيرند ، لباس خشن مىپوشند ، بر گرسنگى صبر مىكنند و زيادى مال و كار نيك را پيش مىفرستند ، براى خداى بزرگ دوست مىدارند و براى خدا دشمنى مىورزند ، اينان چراغ راه و سزاوار نعمتهاى آخرتند . والسلام . . . »
700 . امام صادق - عليهالسّلام - مىفرمايد : « شخص ديندار ، مىانديشد و در نتيجه ، آرامش ، او را اعتلا مىبخشد و متانت به خرج مىدهد و فروتنى مىكند و به آنچه دارد خرسند و راضى است و احساس بىنيازى مىكند ، تنهاست و از اهل دنيا كنارهگيرى مىكند و اندوهى ندارد . اين گونه افراد ، شهوات و خواستههاى نفس
سر الإسراء في شرح حديث المعراج (فارسى) — صفحة 419
مساهمون: الشيخ علي سعادت پرور (پهلوانى تهرانى)
ص٤١٩