بيان
از اين بخش از حديث و نيز آيات و رواياتى كه در توضيح آن ذكر كرديم بر مىآيد كه خداوند متعال نمىخواهد زندگى را بر بندگان سخت بگيرد و آنها را در تنگنا قرار دهد و در گرفتارىها و ناچارىها بيندازد يا به آنچه در محدودهء توانايىشان نيست تكليف كند ، بلكه تمام نعمتهاى دنيا را براى آنها خلق فرموده تا طبق مقررات دينى از آنها بهرهمند شوند و به زندگى ادامه دهند و بتوانند به كمال والاى انسانى كه شايستهء آنهاست و انسان براى آن خلق شده است - كه همان عبوديت از سر شناخت و معرفت است - برسند .
بنابر اين اگر اندوختن خوراكىها و شيرين و ترش زندگى ، مانع از پرداختن به هدف خلفت باشد - كه غالباً همينطور است - بايد به دنيا و نيازهاى دنيوى در حدّ اعتدال و ميانهروى بسنده كرد . آرى ، اگر خشنودى خداوند متعال اقتضا كند كه چيزى از خوردنى ، نوشيدنى و پوشيدنى اندوخته نشود و ديگران بر خود انسان مقدم شوند و به آنها ايثار شود - ، بايد طبق وظيفه شرعى عمل نمود .
در توضيح اين قسمت از كلام خدا كه مىفرمايد : « چيزى براى فردا ( آينده ) نيندوز . » بيانى به همين مضمون آورده شد . به آنجا مراجعه شود .
سر الإسراء في شرح حديث المعراج (فارسى) — صفحة 167
مساهمون: الشيخ علي سعادت پرور (پهلوانى تهرانى)
ص١٦٧