125 . امام صادق - عليهالسّلام - مىفرمايد : « هر كس در دنيا زهد پيشه كند ، خداوند حكمت را در دلش جايگزين خواهد كرد و زبانش را به آن گويا خواهد نمود و بدىهاى دنيا را به او خواهد نماياند و دردها و داروهاى آن را و او را به سلامت از دنيا ، به خانه امن آخرت خواهد برد . »
126 . سفيان بن عيينه مىگويد : از امام صادق - عليهالسّلام - شنيدم كه فرمود : « هر دلى كه در آن شك يا شرك باشد - از اوج كمال - به زير افكنده مىشود و مقصود از زهد اين است كه دلهايشان را براى آخرت آماده و از غير آن خالى كنند . »
127 . امام صادق - عليهالسّلام - فرموده است : « هرگاه خداوند خير بندهاى را اراده كند ، او را در دنيا زاهد و دينشناس مىسازد و بديهاى دنيا را به او مىنماياند و هر كس مورد اين عنايات الهى واقع شود ، به تحقيق خير دنيا و آخرت به او داده شده است . . . هرگاه مؤمن خود را از تعلقات دنيا خالى كند ، اوج مىگيرد و شيرينى محبّت خداوند را مىچشد و نزد اهل دنيا همچون ديوانگان به نظر رسد ؛ اما حقيقت اين است كه شيرينى محبّت خدا ، اين گروه را ديوانه كرده كه به غير خدا به چيزى مشغول نمىشوند . . . دل وقتى روشنى يافت ، زمين بر او تنگ مىشود تا اوج گيرد . »
بيان
توضيح معناى ورع از ديدگاه روايات در ذيل بخش 137 خواهد آمد . آنچه در اين بخش از حديث معراج مهم است ، فرق بين « الزّهد لِلدّنيا » و « الزّهد مِنَ الدّنيا » و « الزّهد فِى الدّنيا » مىباشد :
« الزهد للدنيا » زهد براى دنيا - كه گروهى از اهل دنيا به آن مبتلا هستند - اين است كه از نعمتهايى كه به دست آوردهاند ، بهرهاى نمىبرند و فقط به لذت بردن از كسب ، نگهدارى و تماشاى آنها اكتفا مىكنند . اين زهد در دين اسلام پسنديده نيست .
« الزهد من الدنيا » زهد نسبت به دنيا ، اگر براى پرهيز از مبتلا شدن به عواقب و نتايج زيانبار دنياطلبى باشد تا آنجا كه موجب غفلت از آخرت نشود ، خوب است و نيز اگر پرهيز از زيادهطلبى در دنيا و بهرهورى از آن ، به دليل ترس از طولانى شدن حساب و كتاب قيامت و ميزان و وقوف در محشر باشد ، مورد تأييد اسلام
سر الإسراء في شرح حديث المعراج (فارسى) — صفحة 141
مساهمون: الشيخ علي سعادت پرور (پهلوانى تهرانى)
ص١٤١