( 3410 ) سيد محمد مهدى بن محسن رضوى مشهدى « 1 » ، ملقب به علامه
جامع كمالات انسى و صاحب نفس قدسيه و كلمات صورى و معنوى است كه محقق ثانى وى را در اجازهنامه خود ستوده . وى در قرن 9 مىزيست .
( 3411 ) مولانا محمد مهدى بن محمد شفيع كرمانى ، ملقب به معطّر على
اهل معرفت و صاحب جذبهاى غالب ، صاحب علم و عمل و از شاگردان اخلاقى رونق على است كه به نور على شاه محمد على ارادت داشت . ابتدا به شغل ديوانى مشغول بود ، ناگهان تغيير حالى براى وى رخ داده ، استعفا داد و به طلب علم مشغول گرديد و ساكن مدرسه شد . چون مشتاق على ميرزا محمد تربيتى به كرمان رفت ، وى نيز با او همراه بود . به حكم سلطان وقت وى را از كرمان به تهران آوردند و به سعايت اهل عناد مورد قهر سلطان واقع گرديد . دستور داد با چوب و تبرزين آن قدر به او زدند كه پس از شش يا هفت روز دار دنيا را وداع گفت . اين واقعه در سال 1217 رخ داد .
مزارش جنب امامزاده ناصرالدّين شاه معروف به سيد نصرالدّين است ، مزار شيخ چعندر هم كنار وى قرار دارد .
شعر
زنهار دلا به دهر مايل نشوى * وز حق نشوى نفور و باطل نشوى
در عالم بىوفا كه خواب است و خيال * يك لحظه ز ذكر دوست غافل نشوى « 2 »
هامش
( 1 ) . مشهدى : منسوب به مشهد ، شهر بزرگ و معروف كه بارگاه امام هشتم حضرت علىّ بن موسى الرّضا - عليهالسّلام - در آن واقع است .
( 2 ) . طرائق الحقائق ، ج 3 ، ص 94 ؛ رياض العارفين ، ص 516 .